Woensdag, 2 mei 2018

Deulémont – Ecluse de Merville

Dag

Datum Wind Weer

Woensdag

2 mei 2018 4 – 5 Bf

Zon, fris, later regen

Vertrek

Aankomst Logstand

Motoruren

09.10 uur

14.00 uur

29.576 (35 km) 3161 (4,5 uren)

Half zeven. Ik ga maar eens aan de slag. Hebben we goed geslapen vannag, Ing? Geen antwoord. Sluimert gij nog steeds goed, vraag ik. Ze heeft geen goesting tot antwoorden. Het is hier vredig aan de rivier. De wind gaat nu van voren komen gaan, uit het oosten of daaromtrent. Het is twaalf graden in de boot en de zon gaat er zin in schijnen te gaan krijgen vandaag, om te gaan schijnen, meen ik. Ik ga maar aan het werk, daar ga ik het warm van krijgen (gaan). Ik ga proberen in het Vlaams te gaan schrijven maar het gaat me niet goed af (gaan). Ik kap mijn pogingen maar in de kist, denk ik, ik kan er niks van.

Zeven uur. Ik zit te schrijven en kijk op omdat een schaduw langs trekt. Een gigantisch binnenschip, de “Strelitsa” op weg naar de sluis van Quesnoy. Brr, dat die jongens door zo’n sloot durven. Schrijven maar weer.

Tien voor acht. Volgende schip komt langs, de “Zafira”, een tanker van 1600 ton, jezus wat een bakbeest. Ik ben klaar met m’n verhaaltje, na 1 uur en 20 minuten, een nieuw record voor deze vakantie, maar hij moet nog op het innernet.

Tien voor half tien. We zijn vertrokken. Ben bij Cees wezen palaveren. Volgens de AIS is het een chaos bij de sluis van Quesnoy en terwijl we spraken kwamen nog twee schepen langs op weg naar de sluis en twee zijn in aantocht. Ook van de andere kant moesten schepen geschut worden. Dat zou een lijdensweg worden, zo zonder aanlegmogelijkheden in Quesnoy. We besloten uiteindelijk de lange route te kiezen over de oude Leie, La Rivière de la Lys, met de zeven sluizen, om de gevolgen van de 1 mei-viering te “omzeilen”, geinig wel, dat… met een motorboot. 

Ik moest als een haas losgooien en wegscheuren om zo’n riviermonster dat vanaf de sluis kwam voor te blijven. Gekkenhuis. Op de eerste van de zeven sluizen, écluse d’Armentières kunnen we volgens de vaargids ook een vignet kopen. Ik moet zeggen dat deze route veel mooier lijkt te zijn dan degene die we ons voorgenomen hadden: kronkeliger, lieflijker, schilderachtiger, prachtiger oevers, maar ook stromiger en da’s minder.

DSC_7163

DSC_7168

DSC_7169

Tien voor elf. We verlaten de sluis van Armentières. Wat een avonturen beleefden wij hier! We gingen erin iets voor tienen. Man, man, man, wat een consternatie en dergelijke. We dachten hier een vignet te scoren, dat kon volgens Cees zijn (Belgische) vaargids. We troffen een heel vriendelijke en behulpzame sluismeester die ons uitermate geduldig te woord stond en hielp. Een vignet kon hij ons echter niet verschaffen, waarom niet werd ons niet duidelijk (de stickers waren op denk ik). Maar hij legde ons met handen en voeten uit wat we moesten doen voor de volgende sluis. Dat is een automatische met afstandbediening en we kregen zo’n dingetje mee, met drie knoppen. Cees weet hoe dat moet. De sluiswachter belde zelfs op naar iemand (een sluiscollega? we weten het niet) om uit te leggen dat we eraan kwamen. We spraken af dat we na de automatische sluis het kastje op de volgende sluis, de écluse de Merville, zouden inleveren na eerst te telefoneren (dat moest ik doen) en te zeggen dat we erdoor wilden. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn beheersing van het Frans zeer te wensen overlaat, ik kan mij redelijk verstaanbaar maken, maar als ze tegen me beginnen te lullen (en het heeft wérkelijk geen zin om Fransen te vragen dat langzamer te doen!) ben ik nergens meer. De sluiswachter had dat dus een beetje door – omdat ik hem dat nog wel duidelijk kon maken – en begon tegen mij te toen of ik achterlijk was, met gebaren en het gebruik van enkele woorden in plaats van zinnen, en daar was ik hem dankbaar voor, want zo kwamen we er wel! Gottegot, hoe moeten wij in Parijs terecht komen!? Nog erger: hoe komen we er weer weg?! Gilles, zo heet onze vriend, gaf ons een papier waarmee we verder konden, voor als we gecontroleerd zouden worden op het bezit van het vignet. We moesten dan wel z.s.m. een vignet aanvragen via het internet. Gaan we doen. Na een fotootje en een handdruk stapten we aan boord en tuften de sluis uit (na drie kwartier of daaromtrent). Een mens maakt wat mee. Gilles krijgt met kerst een kaartje van ons. Ik heb trek in een bak koffie na dit toneelstuk.

DSC_7171

DSC_7173

Elf uur. Armentières is best mooi, hier langs de rivier, het stadje kunnen we uiteraard niet goed zien. Er is een mooie aanlegplaats waar we net aan zouden kunnen liggen met z’n tweeën, maar dat gaan we niet doen. We moeten van Gilles vóór 15.00 uur bij de sluis van Merville zijn voor bediening en inlevering van de Télécommande (=afstandsbediening), daar was hij streng in met armgebaren en schrille ogen. We zullen dan nog mooi stevig moeten doorkarren want de stroom loopt soms met meer dan anderhalve knoop tegen (jawel, het kreng is weer overgesprongen van kilometers op mijlen, gek wor ik ervan). Er komt hier geen boot langs tot nu toe, behalve dan die ene spits, de “Mini” uit Rotterdam, die we vóór Armentières al tegenkwamen.

Vijf voor twaalf. We varen nog steeds op de oude Lys, vlak voor de sluis van Bac du St Maur (of zoiets), die we met de afstandsbediening te lijf moeten. Cees vaart voorop dus die heeft het ding mee. De rivier is inmiddels een sloot geworden, zo smal, en de tegenstroom neemt dienovereenkomstig toe.

Tien over twaalf. We zijn zonder kleerscheuren, of, nog beter: zonder krassen, erdoorheen gekomen. Onze eerste echte “spits”-sluis van 40 meter lang en 5,50 meter breed. Wel makkelijk ging het eigenlijk. Ik stuurde niet met het roer maar met de boegschroef om de boorden zoveel mogelijk vrij te houden van de sluismuurtjes. We konden alleen voor vastleggen, achter waren geen bolders. Af en toe moest ik achteruit slaan om de Namasté niet te raken. Maar als je dat weet is er niks aan de hand. Je kon geen kant op, prima dus, alleen Ingeborg kreeg de race-zenuwen, ze vloog van links naar rechts door de gangboorden om opvliegende stootwillen in de gaten te houden. Zou Willem met de Laga hier ook doorheen kunnen, vraagt Ingeborg zich af. Jazeker, zeg ik, daar is ie op gebouwd.

DSC_7175

Half een. Fotootjes maken bij Sailly sur Lys en we eten een boterhammetje natuurlijk, eentje met ham (nog over van de gesauteerde lof) en eentje met pindakaas (van Calvé, die van de Lidl nemen we niet meer, niet te vreten).

DSC_7180

DSC_7181

DSC_7184

DSC_7187

DSC_7194

Tien voor half drie. We liggen voor de sluis van Merville. Ik heb telefonisch gebeld met het door ome Gilles aangewezen nummer hetgeen persé vóór 15.00 uur moest gebeuren want daarna zou de sluis niet meer draaien. Nou, ome Gilles, ik kan je vertellen dat ie vandaag helemaal niet meer draait, als ie überhaupt al gedraaid heeft! Ik kreeg een aardig meisje aan de lijn (ze klonk als een meisje) dat ook al geen consideratie had met een gehoorgestoorde, ietwat warrige 69-jarige die in de jaren 60 weliswaar 7 jaar lang HBS-Frans in zijn kop probeerde te stampen (ik had een 8 op mijn eindexamen), maar uit haar geratel in vermoedelijk noordwest Frans dialect absoluut geen wijs kon worden. Na lang onderhandelen in steenkolen-Engels en dito Frans kwamen we overeen dat we wel een eindje voor de sluis aan stuurboord mochten afmeren en dat we morgenochtend om 08.30 uur als eersten aan de beurt waren (alsof hier weleens boten langskomen, weetjewel). Ik weet nou nog niet waarom die sluis vandaag niet (meer) draait. Ik meldde Cees de uitkomst van mijn telefoongesprek en zijn enige reactie was, waar ik normaliter andermaal mijn plaats in de hemel op het spel zou hebben gezet: “da’s bijzonder zeg”.   Vredig legden wij aan bij het steile groene talud tussen twee ver uit elkaar staande bolders. Om twee springen te maken ramde ik de haringen die wij voor dat doel aan boord hebben in de grond en klaar was Willem. Het waait als de pieten en we zijn weer twee sluizen verder en daar gaat het toch om? We gaan zo een borreltje drinken op de Namasté. Even het voorraam dichtdoen voor als het gaat regenen, want dat dreigt.

DSC_7198

Vijf voor vijf. Na het borreltje hebben we een wandelingetje gemaakt over het smalle sluisje met het oorlogsmonument, waar we morgen doorheen moeten (door het sluisje bedoel ik) om de rotonde heen naar het centrum van het stadje, dat toch een stad blijkt te zijn met een heus stadhuis van giganteske afmetingen volledig omringd door een afschuwelijke parkeerplaats vol auto’s en verderop een grote twee-torige kerk, beide ongetwijfeld gebouwd na 1918. Hoeven we niet lang bij stil te staan. Sorry Merville. De Aldi kon onze goedkeuring wel wegdragen. Paar schapjes gedaan en terug naar onze bootjes.

DSC_7199

DSC_7200

DSC_7201

DSC_7202

DSC_7206

DSC_7207

Tien over negen. De wind is gaan liggen en het regent niet meer (het regende namelijk). De tv gaat niet meer, echt niet, het stoort heel erg. Digitenne laat ons in de steek. We krijgen geen grappige Belgische beelden meer en de Franse tv laat het helemaal afweten. Dat snap ik niet zo goed; ik zie alleen maar ondertitels op alle kanalen terwijl het beeld zwart blijft en geen geluid te horen is. Het is ook altijd wat met die Fransen. Het zit er even niet in, misschien als we wat verder het land in trekken? Toen dacht ik, weetjewat? In plaats van lezen in “Daddy” (wat erg “trekt” moet ik zeggen) ga ik vast beginnen met op te schrijven wat we vandaag hebben beleefd omdat ik, als we morgen om half negen voor de sluis moeten liggen draaien, nogal onder druk kan komen te staan als ik vóór die tijd dit stukje moet schrijven en die stress kan ik niet meer aan op mijn leeftijd. 

Het begint te schemeren en ik schiet lekker op, terwijl we muziek beluisteren van de Bee Gees en Cornelis Vreeswijk. Ik heb net ontdekt hoe ik de speaker van de tv, die we in Dokkum gekocht hebben in 2015 (zie het  betreffende bericht op de website) kan aansluiten op de computer, heb ik drie jaar voor nodig gehad. Als ik maar bezig ben met lezen of schrijven. Een mens moet wat te doen hebben. 

Tien over half elf. Ik zit nog steeds te schrijven, wat ik nu schrijf dus. Hoe moet ik stoppen? Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Schrijven in het heden. Whitney Houston zingt: if i should stay. Ik stop er maar mee. And i will always love yooooouuuuuuu. Helemaal geen zin om naar bed te gaan. I wish you joy and happiness, but above all i wish you love. I will always love youhoehoe! Djiez, wat kon dat mens zingen! 

Kan ik morgenoggend eindelijk een uurtje of twee in bed blijven liggen en lezen in ” Daddy”. Het was een fijne dag, tenzij er nog iets naars gebeurt natuurlijk, maar daar gaan we niet vanuit.

 

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Woensdag, 2 mei 2018

  1. Linda zegt:

    Succes straks met het door de sluis gaan!
    Goed man: live bloggen!! Haha

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s