Dinsdag 5 juni tot en met vrijdag 8 juni 2018

Lulworth Cove 2 t/m 5

Nou, daar waren we dan, in Lulworth Cove! Die prachtige, 10000 jaar geleden door een glaciale rivier in de krijtrotsen uitgesneden en door de zee uitgeholde baai. We liggen hier nu, vrijdag 8 juni, vijf dagen voor anker zonder te hebben gekrabd. Het anker en de ketting zijn zwaar genoeg gebleken om de Wing V op zijn plek te houden, ook al is het dan maar zo’n dom poolanker. Regelmatig zagen we de polyester zeiljachten om ons heen aan de haal gaan omdat ze te weinig ketting of lijn staken. Regelmatig komt het schip in een gematigde rolling omdat de open zee heel dichtbij is. We zijn er aan gewend geraakt en weten niet beter meer. Als we stil liggen, kijk ik naar buiten om te zien of we soms aan de grond zitten, maar dat kan natuurlijk niet. De waterdiepte schommelt rond de 3 tot 4 meter. Het verschil tussen laag- en hoogwater is hier niet erg groot. 

Dinsdag zijn we op de boot gebleven. Ik heb drie stukjes geschreven en foto’s erbij gezocht. Op de website zetten kan ik wel vergeten. Hier is geen wifi en de dekking voor mijn eigen netwerkje is bijzonder slecht. Dat moet aan de kant gebeuren. Ook maakte ik nog wat fotootjes van onze nabije omgeving.

DSC_9058

DSC_9059

DSC_9061

DSC_9064

Lulworth Cove is voor ons een soort van eindbestemming. Als we dat al hadden, hebben we nu helemaal geen haast meer. We lezen en puzzelen veel en draaien vaak muziek op de computer. Ik zit veel in de machinekamer te kijken of echt alles wel in orde is. Ik draai  dan bijvoorbeeld wat aan het dekseltje van de vetpot, tegen wateroverlast en dat soort dingen.

DSC_9069

DSC_9067

De radio en tv doen hier helemaal niets, geen enkel kanaal te selecteren. Het weer houdt niet over. De temperatuur komt niet boven de twintig graden uit deze week en het is tamelijk consequent bewolkt. Alleen woensdag werd het zonnig. De wind houdt zich tot nu toe tamelijk rustig. Zeiljachten komen en gaan. Geen enkele motorboot gezien tot op heden. Ze ankeren allemaal volgens de wet van Hoteller en Kristaller (zie vroegere berichten over dit onderwerp): ze zien een boot liggen (de onze) en proberen steevast met hun anker jouw anker te raken; het lijkt wel jeu-de-boulen maar dan anders. Gelukkig zijn er nog geen ongelukken gebeurd. Af en toe steekt een zwemmer (de zeewatertemperatuur is 11 graden celsius) of een eenzame duiker de baai over. Zelf ga ik vandaag (vrijdag) even onder de boot kijken. Er wordt hier veel gekanood in kano’s van Jurassic Tours, groepen Calimero’s (met van die veiligheidshelmen op) gekleed in wetsuits en zwemvesten die dan de baai uit peddelen en de typische rotskust vanaf het water gaan bekijken. Die kust is dan ook wel de moeite waard, moet ik zeggen. 

Het smalle strand aan de voet van de krijtrotsen rond de baai bestaat uit kiezels; grote kiezels en kleine kiezels voor grote griezels en kleine griezels want groot en klein, jong en oud kunnen de verleiding niet weerstaan met stenen te gaan smijten. Het is een wonder dat er nog zoveel ligt. Je moet niet te dicht bij het strand ankeren want je krijgt geheid stenen op je dek. Als het weer iets beter wordt is het meteen druk op het strand. Hele drommen mensen trekken knoerpend op de kiezels langs.

Wat ook wel leuk is om te vertellen is dat elke dag de patrouilleboten van de “Range Safety” langs komen om te vragen “what your intentions are”. Als je naar het oosten wilt dan moet je dat melden op kanaal 8 en dan krijg je aanwijzingen voor de te volgen koers en dat betekent dat je dan zo 6 of meer mijl om moet varen, afhankelijk met wat voor zwaarte geschut ze die dag gaan oefenen. Ik zeg steeds maar dat we tot zaterdag blijven liggen want de oorlog stopt in het weekend, zie je. Bij de tweede keer wilde ik de man op het voordek in het voorbij varen een goede wacht wensen; ik zei in knullig Engels: you have a nice watch! Hij stroopte z’n mouw op en wees op zijn horloge en zei: yes, it’s nice! met grote vraagtekens in zijn ogen. Lache man.

Pas op woensdag zijn we naar de wal gegaan om te zien of we konden internetten en een boodschapje scoren. Het ging uitstekend met het bootje: achter een paraplu-anker met kettingvoorloop en een lange dunne lijn uitwerpen, naar het strand varen, Ingeborg stapt uit en bindt een lange dunne lijn aan een grote steen en klaar is kees.

DSC_9122 

DSC_9070

DSC_9071

We wandelden het drukke straatje in en maakten wat foto’s vanaf een terras met zwembad. Het is hier prachtig, nog niets veranderd in al die jaren. 

DSC_9075

DSC_9076

DSC_9077

DSC_9079

DSC_9080

DSC_9082

DSC_9085

We wilden geld pinnen in een winkeltje waar ze een cash-automaat hadden: niks! Geweigerd. De mevrouw in het winkeltje was er wel “mee an”. Ze verwees ons naar een winkeltje bij het dorp, verderop langs de “Main Road”. Daar lukte het ook niet, zelfde machine en een bank was in de verste verte  niet te bekennen. Maar als we voor minimaal 5 pond iets kochten, mochten we voor 50 pond cashback vragen. Probleem opgelost. We zagen ons met onze euro’s al terugvaren naar Frankrijk.

DSC_9146

Het werd die dag gelukkig zonnig en we konden mooie foto’s maken van de baai en de omgeving. Je zag veel schoolklassen op de weiden die geologisch onderricht kregen in de ontstaansgeschiedenis van de baai en de rotskust. Verbazend hoe stil en aandachtig die kinderen luisterden naar hun leraren. 

DSC_9092

DSC_9097

DSC_9101

Bill of Portland in de verte

DSC_9105

DSC_9117

DSC_9106

DSC_9110

DSC_9111

DSC_9113

DSC_9114

DSC_9115

Op het terrasje van de Boat Shed, een ouwe kolenschuur aan het strandje waar je happen en dranken kan verkrijgen, aten we een tuna sandwich met “trimmings” en dronken een drankje. Ik kon alleen een biertje van hunnie kopen als ik een maaltijd bestelde en ik kreeg ongevraagd een glas water bij het bier om de alcohol (4,2%) te verdunnen! Na afloop mochten we in de keuken twee tankjes vullen met water, want een openbare waterkraan vind je hier ook niet. Je zou water uit de beek kunnen nemen, want dat is super helder.

DSC_9120

Het internetten werd niks. De Boat Shed had wel wifi maar dat was alleen voor “the Staff” en met mijn eigen netwerkje was ook niks te beginnen, hogerop op de weide ook niet. Wat een ramp hier. De volgende dag weer naar de kant. We moesten bij het landen even wachten op twee ploegen forse touwtreksters die precies boven onze steen aan het trainen waren. Geweldig!

DSC_9124

We gingen op zoek naar een fatsoenlijke pub met wifi in het dorp West Lulworth, zover waren we woensdag niet gekomen. Het is allemaal goed te belopen hier door prachtig landschap en langs mooie, typisch Engelse cottages. Ik hou er zo van.

DSC_9133

DSC_9136

DSC_9138

DSC_9139

DSC_9142

DSC_9145

We vonden de Castle Inn. Een geweldige pub met hotelaccommodatie. We namen diverse versnaperingen en ik zette vier verhaaltjes op de website. De wifi was daar net zo goed als het internet thuis: supersnel! Ingeborg kon lekker even bijkletsen met Miriam. Nou, morgen ga ik weer hoor, Ing, zei ik. De laatste drie dagen in Lulworth Cove even “erop gooien”, dan ben ik weer helemaal b(l)ij.

DSC_9127

DSC_9129

DSC_9132

Gisterochtend hadden we trouwens weer eens een regenbuitje, maar niet genoeg om de boot schoon te spoelen. Ik moet wachten tot Poole voor ik em spoel. De dekking van de telefoon is hier ook slecht. Toch lukte het gisteren met Willem en Linda te bellen. Willem en Joke zitten in Duitsland op het Küstenkanal te puffen van de hitte: dertig graden plus! Ook Linda kon ons melden dat het in Nederland snikheet is. Fijn dan, ga je voor op vakantie in het buitenland, voor een beetje temperatuur! Ik loop hier met vier lagen kleren aan! Dan krijg je toch de klere in. Afijn, het is hier wel veel mooier, dat staat vast. Het is hier fantasties. Dat gold niet voor de film die we gisteravond bekeken: Nico Kooi in de rol van gekwelde huurmoordenaar schiet in Bangkok bosjes mensen dood en aan het eind zichzelf ook maar. Lekker productief. Henk, je hebt gelijk: flutacteur, flutfilms.

Het is nu vrijdagoggend, 11.00 uur. Nog even fotootjes uitzoeken en mijn koffie opdrinken en dan ga ik mijn duikpak aantrekken. 

Vrijdag, kwart over één. Om helemaal up to date te zijn: Ik heb onder de boot gekeken en alles was in orde, behalve dan dat er een groot stuk plastic om de schroefas gedraaid zat en nog een stuk dat achter een anode op het roerblad was blijven hangen.

DSC_9150

DSC_9158

DSC_9155

Dus dat was de oorzaak van het veranderende motorgeluid en het verminderen van de snelheid onderweg van Frankrijk naar Engeland. Een hele geruststelling en trots dat wij een stukje van de plasticsoep uit de oceaan hebben kunnen vissen. 

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s