Donderdag, 21 juni 2018

Mosselplaat 2

Half tien. De zon schijnt en er staat windkracht 6 tot 7 uit het noordwesten en we liggen op de Mosselplaat. Ik kom net mijn bed uit. Heb liggen lezen vanaf zeven uur. Ik zie een paar meeuwen op steiger staan. Het zijn trouwens vrij nieuwe steigers van kunststof met roestvrijstalen bolders. Dit is een prachtige plek. Als er geen bosjes voor stonden konden we Veere zien. Nu zien we alleen het torentje van het oude stadhuis er bovenuit steken en ik zie meer naar rechts een windmolen staan. We waren van plan vandaag met het bootje naar de kant te gaan om boodschappen te doen, maar we worden dan wel nat denk ik. Er is een boodschappensteiger aan de buitenkant bij Veere, daar zouden we ook kunnen gaan liggen. We zien nog wel. Eerst eten, koffie drinken, lezen, puzzelen, voetballen kijken. We kunnen ook morgen boodschappen doen, we hoeven helemaal niks, gaan nergens heen.

Vijf voor twaalf. Alweer een hele oggend achter de rug. Ik heb zitten lezen buiten in mijn nestelhoekje op de bank. Er is nog geen voetballen. We hebben een rondje gelopen op het eiland, om de beentjes te strekken. Dat is nog een eind, kan ik je zeggen. Het grootste deel is alleen bedekt met gras en je hebt een prachtig zicht op de skyline van Veere. Dat levert prachtige foto’s op al zeg ik het zelf.

DSC_9537

DSC_9541

DSC_9543

DSC_9544

DSC_9548

Als je achter de bosjes gaat zitten, uit de wind, zou je het nog behoorlijk warm krijgen. Ik moet eigenlijk gaan schrijven want in plaats van in te lopen, begin ik uit te lopen. Maar eerst een bakje koffie en alles klaar zetten voor het schrijven. Het is hier fantasties. 

Ik heb een stukje geschreven, en op de website gezet. Mijn tegoed is bijna op. Voor de rest de hele dag gelezen, Ingeborg ook en naar voetballen gekeken, als je die schoppartijen tenminste “voetballen” mag noemen. Je kunt het beter knie-, scheen- en enkelballen noemen. 

Niet naar de kant geweest. Af en toe het eiland rondlopen en genieten van de rust en, afgezien van de wind en het ruisen der bomen, van de stilte. Niemand gezien. Saves gingen we, o wonder, naar bed, terwijl het schip aan de landvasten rukte. Wat een fijne dag, zeg. 

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s