Vrijdag, 19 juli 2019

Pikmeer – Marrekrite ergens voorbij Dokkum

Dag Datum Wind Weer
Vrijdag 19 juli 2019 Weinig tot geen Mooi
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
08.35 uur 15.30 uur 17.255 3461,6

Het is de negentiende juli, tien over acht. Een nieuwe dag, een nieuw begin, nieuwe kansen. Goh Ing, moet je kijken hoe scheef onze achterbuurman ligt. Ze liggen zeker met z’n tweeën aan één kant. De bakboord kunststof raaf op het platform verzuipt zowat. Ik was vanochtend om een uur of half zes op. De zon ook, ik heb er een fotootje van gemaakt.

Meteen weer aan het werk gegaan en m’n verhaaltje over gisteren afgemaakt en geplaatst, want ik was gisteravond niet gereedgekomen met schrijven. Het wordt tijd om te vertrekken. Ik ga Willem en Joke uit bed halen want er zit daar kennelijk nog totaal geen leven in. Maar eerst het bootje ophijsen. Dat is nog een klus want hij staat vol water.

Vijf over half negen. We gaan. Ik moet me nog haasten om Willem bij te halen. Ik had hen het bed uit getremd en ik stond koud op m’n eigen boot toen ik z’n boegschroef al hoorde en de Laga in tegenovergestelde richting wegstoof. Wat een lamsoor! De rollen waren omgedraaid. Dat vonden ze leuk hoor; ze stonden zich rot te lachen in de schuifdeur aan stuurboord, Joke nog in d’r ondergoed (ik heb er helaas, of gelukkig?, geen foto van).

Ik word gek van mijn op hol geslagen “power system control panel”, voortaan pscp geheten: het rechter uitleesvenstertje vertoont kuren en laat voortdurend de gekste cijfers zien. Ik moet er niet naar kijken.

Dààg, Grou

Het is vijf over negen en we liggen in Leechlan voor de Tuutse brêge, dat is een brug iets ten noorden van Grou in de staande mastroute naar Leeuwarden. Die route hadden we namelijk nog nooit gedaan. Hij is schilderachtig die route en qua motoruren korter dan door het Margrietkanaal, bovendien varen daar geen 3000-tonners die je de grond in willen boren.

De volgende plaats is Warga, een leuk dorpje waar we langs komen. Ziet er knus uit dus. 

Kwart over tien. We varen langs de zuidrand van Leeuwarden op het Harinxma-kanaal naar het westen, volgens mij is dit de goudkust van Leeuwarden met allemaal fraaie woningen, al dan niet met insteekhavens en aanlegplaatsen voor de deur. Het is een heel eind met een paar grote bruggen tot aan de westkant van de stad waar je stuurboord uit draait en het centrum invaart. Bij één zo’n Harinxma brug liep het bijna verkeerd voor ons af. De Laga was de brug net onderdoor terwijl van de andere kant twee grote schepen aankwamen, een grote Zwitserse cruiseboot, zo’n strijkplank en een (zeer) groot werkschip, waarvoor de brug moest draaien. Ik dacht dat ik er ook nog onderdoor kon, maar dat was een misrekening. Ik kreeg dubbel rood van de brugwachter en maakte derhalve een rappe U-bocht en ging weer naar de stuurboordswal op en neer liggen houden. Dat had ik beter niet kunnen doen want we kwamen toen bijna klem te liggen tussen de beide aan bakboord passerende schepen en de wal, wat ons een kras op de romp opleverde want de golfslag gooide ons opzij. Een domme inschattingsfout van mij. Ingeborg zei nog: blijf nou aan de bakboordkant van het kanaal. Afijn, we leven en we drijven nog.

De rit door Leeuwarden duurde iets meer dan een half uur. Dat viel erg mee want het was hartstikke druk. Vooral vóór en achter de Slauerhoff brug, de eerste, lagen veel jachten te wachten die eruit en erin wilden. “Ze” hadden namelijk besloten van 1 tot 27 juli, midden in de zomer dus, werkzaamheden aan de brug te gaan verrichten waardoor slechts zeer beperkt bediend kon worden. Gelukkig konden wij met gestreken mast onder die brug door zodat we geen last hadden. In Leeuwarden zelf moesten in de Prinsentuin, zo noemen ze de gracht om het centrum heen, diverse bruggetjes open maar dat ging prima vlot. Het was er heel gezellig met veel boten. Hier en daar was nog wel een plekje vrij maar druk was het.

Na de Noorderbrug, het is dan 11.40 uur, komen we op de Ee en varen we richting Dokkum en Lauwersmeer. Het is hier leuk varen, vooral de buitenwijk ten noorden van Leeuwarden is schilderachtig. Er staan veel fraaie panden langs de sloot waar wij doorheen varen. We fotograferen en filmen dat het een aard heeft. Daarna komen we langs een paar buurtschapjes of gehuchten, zoals bijvoorbeeld “Tichelwurk”, zo heet dat gewoon.

Prachtig, toch? Uiteindelijk belanden we in Birdaard, een dorpje waar we in het voorjaar al hebben gelegen toen we met de fiets op bezoek gingen bij Joop en Meta in Ferwert. We zullen ze deze keer maar niet lastig vallen met een bezoek, want ze zijn keihard bezig met ingrijpende verbouwingen. Het is ook in Birdaard enigszins druk bij de twee bruggen die bediend worden door één brugwachtster. Het gaat allemaal niet vlot. Het duurt eeuwig voor ze eindelijk aan komt kakken.

Birdaard

We hadden ons toen reeds tegen de kant laten zakken want de stroom duwde ons toch die kant op, met een achtertouwtje om een paaltje. Bij de tweede brug moeten we wachten tot iedereen door de eerste heen is en de brugwachtster op haar fietsje acte de présence geeft. Ze kijkt ervan op hoe dicht Willem met zijn boeg van het brugdek af ligt (één meter!). Ja, dat krijg je dan, hè, als je je paal in de prut kunt drukken. Ach, ach wat een lol hebben wij. Eindelijk kunnen we verder richting Dokkum. Daar ergens gaan we een ligplek opzoeken.

Kwart over twee. Het begint een beetje te waaien. Er kwam net een vent met een vlet (is een type motorboot) vlak langs ons varen, met hoge snelheid. Hij had geen geduld meer en wilde er voorbij. Dat kan natuurlijk. Ik stuurde de boot al een beetje meer naar stuurboord om ruimte te maken. Alleen vond ie kennelijk dat ik nog teveel in het midden bleef varen en roste demonstratief op korte afstand voorbij. Ik maakte er verder niks van, maar bij Willem maakte ie het bonter. Ik zag hem met opzet naar stuurboord uitsturen toen hij naast de Laga voer. Willem kon een aanvaring voorkomen door scherp naar stuurboord uit te wijken. Toen de kerel gepasseerd was gaf Willem een dot gas en haalde hem weer in. Ik zag de schuifdeur aan bakboord opengaan en Willem stapte het dek op en startte een waarschijnlijk zeer eenzijdig gesprek met de vent. Ik kon natuurlijk niet horen wat hij zei, maar ik kan er wel naar raden. Wat een avonturen beleven wij!

Kwart voor drie. We komen aan bij Dokkum. Het is hier ook druk. Allemaal wachten voor de bruggen. Ook hier personeelstekort. Het is buiten warm geworden, eindelijk zomer. Willem maakt van de gelegenheid gebruik om de vletschipper aan te spreken. De man biedt zijn excuses aan, wist niet wat hem bezielde. 

Drie uur. We laten Dokkum bijna achter ons. Het is een mooi stadje met een prachtig water eromheen, bruggen eroverheen (over dat water) en een  molens. We zien fraaie bruggetjes over grachten en het is erg druk. Slechts hier en daar een enkele vrije plek. Wij varen door want we hebben geen zin in die heksenketel en Dokkum hebben we al een paar keer gezien. Echt de moeite waard, dat wel.

Half vier. Even buiten Dokkum leggen we aan op een hele lange splinternieuwe vrije Marrekrite plek. Er ligt helemaal niemand. Onvoorstelbaar. Ik ga vóór de Laga liggen, dan Joke lekker d’r generator stoken. Het is hier fantastisch. Pal naast de boot staat een picknicktafel. Daar gaan we gebruik van maken. De zon schijnt en het is lekker warm. Even het logboek invullen en dan gaan we lekker navelstaren op het bankje aan de kant met een lekker glas wijn en een nootje. Moeten de pinda’s mee, vraagt Ingeborg, ja natuurlijk en de kaas ook, ouwe kaas…en jonge. Ok, de brie ook? Ja, doe die ook maar. Ach, wat lekker allemaal, slecht, maar lekker. 

Half zes. We zijn terug van ons picknick avontuur naast de boot. Vreselijk gelachen, vreselijk slap geouwehoerd. Gewoon niet te reproduceren, dat waar we het allemaal over hebben gehad. Het was een mooie evaluatie van de dag. Ik moet geen wijn meer en ik moet rusten want ik ben een beetje moe. Ingeborg is ook moe. 

Half acht. We hebben broccoli en prei gegeten met gekruide barbecue-worstjes, an sich erg lekker, maar nu ga ik bijna over mijn nek. Eigen schuld. Ik ga buiten lezen in Jack Reacher, een nieuw boek van Lee Child dat overigens erg tegenvalt. Binnen staat de omgevingsverlichte TV aan, dat geeft mooie kleurtjes.

Half elf. Ik denk dat ik maar naar bed ga. Niet schrijven, morgen maar, om half zes. Ingeborg is het er mee eens. We kijken vanavond niet naar Jinek.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

3 reacties op Vrijdag, 19 juli 2019

  1. Leuk, zijn we ook langs gevaren afgelopen maand. In Dokkumer Nieuwe Zijlen ligt een prachtig binnenvaart schip uit 1935 de Diamant. Ga gerust een praatje maken met de schipper Hans, hij kent ons goed.

    Liked by 1 persoon

  2. Peter Schellinger zegt:

    Mooi verhaal Willem.
    Peter

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Peter Schellinger Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s