Zaterdag, 27 juli 2019

Bremerhaven 3

Negen uur. Hoe laat stonden we eigenlijk op? Half acht of acht uur of zo? Lekker belangrijk. Goed geslapen, dat is wel belangrijk en oh wonder, het is alweer mooi weer. We zijn gezegend. Ik heb het stukje van 25 juli op de website gezet, een hele bevalling deze keer: een negen-ponds kindje. Zwaar hoor, elke dag in totaal drie uur in barensnood verkeren om van een stukje te bevallen. Vooral met die warmte kost het me moeite om ze eruit te persen. Tevens heb ik zoëven de uitvoerige email die ik onlangs van een blog-follower uit Engeland ontving beantwoord. Hij en zijn vrouw zijn ook in het bezit van een mooie spiegelkotter, gekocht bij Elburg Yachting. Hun vaargebied zijn voornamelijk de Engelse kusten. Altijd op zout water dus en zij herkennen zich in veel van onze belevenissen, bijvoorbeeld wat technische ongemakken zoals verstopte en/of stinkende toiletten en roestbestrijding betreft. Met dat laatste moet ik eigenlijk weer eens beginnen, is nodig. Afijn, ik kon mijn Engelse taalvaardigheid weer een beetje aanscherpen. Vandaag moeten we de boot ontdoen van de zoutlaag en de watertank (die nog steeds niet lekt! Hoe is het mogelijk) bijvullen. Te 15.00 uur zullen wij afstoten en landinwaarts trekken, de rivier de Weser op, richting Bremen. Moeten we vóór die tijd eigenlijk niet even een flink stuk wandelen, Ing? Een aarzelend, heel zacht: ja.

Willem is net geweest. We hebben even gepalaverd. Het plan is nu morgenochtend vroeg te vertrekken (half zeven). Volgens Willem kunnen we dan alsnog in één tij (vloed) Bremen bereiken. Ik ben daar nogal scheptisch over, maar Willem heeft er verstand van, meer met dat bijltje gehakt, kent deze contreien, is door de wol geverfd en kan beter rekenen dan ik. Dus dat gaan we doen. Nog een dagje dóór-reserveren derhalve. Voor ons zonder te betalen want het is de zevende dag en op de zevende dag zag de havenmeester dat het goed was en dat we graties en voor niets mochten rusten. Ik heb een snoepje meegenomen uit de glazen bak op de balie in het havenkantoor, dat mocht. Wat een gore, zure chemische troep zeg. Ik heb hem toch maar opgegeten, ben wel wat gewend. Vanmiddag gaan we de boot schoonmaken maar dat had ik al gezegd. De zon schijnt en het waait hard.

Half twaalf. We stoppen allebei met lezen, want we kunnen zo niet langer doorgaan. De drukinkt prikt in mijn ogen. We moeten maar eens iets gaan doen. Joke en Willem zijn naar de Edeka voor wat aanvullende boodschappen. Daar hadden wij geen trek in. De verleiding is groot om te blijven zitten in de kuip want dat vinden we fijn, maar we hebben ook beweging nodig dus gaan we eventjes fietsen over het sluisje heen, naar dat pleintje verderop aan de haven waar het bruist van het leven; de sfeer opsnuiven en foto’s maken. Misschien rijden we wel door naar het centrum om daar ook even te kijken. We lunchen wel als we terugkomen.

Tien over half twee. Jezus, wat hebben we het druk! Niet normaal. We zijn teruggekeerd van een twee uur durende rondtrip door de stad. Eerst foto’s maken van het uitzicht over de Weser, op de dijk. En van de haven met onze bootjes erop.

Dan over het feestterrein gewandeld langs de eet- en drinktenten. De verrukkelijkste geuren van gebakken vis, broodjes met bratwurst, patat en zoete gebrande noten streelden onze reukneuzen. Ingeborg vond het stinken, maar wat weet zij nou. Het was er redelijk druk, heel gezellig.

Vervolgens doorfietsen naar het centrum waar je niet mag fietsen. Lopen dus door de brede, ruim opgezette winkelstraten. De grote, na de laatste oorlog herbouwde, kerk was heel hard met zijn klokken aan het beieren.

Een aankondiging van iets. We zijn naar binnen gegaan, daar leek een dienst aan de gang maar even later, toen we alweer buiten stonden hoorden we dat ze Burt Bacharach en Duitse Slagers of iets vergelijkbaars op het orgel speelden. Ik ben niet gelovig maar ik vind toch dat de wereld op deze manier naar de kloten gaat. Van binnen was het ook geen mooie kerk: glazen afscheidingswanden en er was een mevrouw, die had commerciële oogmerken met boekwerken en ansichtkaarten. D’r hing wel een fantastisch mooi scheepsmodel aan de zoldering achterin. Die had ik wel willen hebben. Ik heb het niet gevraagd, maar misschien was die ook wel te koop.

De stad heeft wel wat. Alles is na de tweede wereldoorlog nieuw gebouwd of zo goed mogelijk gerestaureerd. Het havenkwartier is modern en smaakvol vormgegeven. Dat verklaar ik nu omdat ik in een goeie bui ben, maar ik zit er in het tegenovergestelde geval ook niet mee de zooi af te branden, want ik prefereer eigenlijk de bouwstijlen uit vervlogen tijden, voordat ze platgebombardeerd en weggevaagd werden. Wat dat betreft ben ik ambivalent en/of dualistisch. Misschien weet een psychiater nog wel meer termen voor mijn geval. 

We fietsten nog wat rond, richting visserijhaven en museumhaven met veel oude boten en nieuwe futuristische gebouwen. Ik maak veel foto’s, ook weer op de dijk met zicht op de Weser. Alles oogt strak en clean. Maar ook clean in de zin van geen afval op straat.

We keerden terug naar het feestterrein waar demonstraties werden gegeven met een reddingsboot. Mensen mochten meevaren. Er was een dameskoor op een podium dat heerlijk vals zong onder leiding van een dirigent van likmevessie, maar dat maakt het juist zo leuk. We zetten onze fietsjes naast een aanhangwagen van het koor.

Dat mocht niet van een jolige vent en zijn collega had een beter idee want die zag dat het fraaie elektrische plooifietsjes waren en zei: zet ze maar ín de aanhangwagen, dan nemen wij ze straks wel mee. Zoals altijd had ik niet de tegenwoordigheid van geest om ze van repliek te dienen met de opmerking dat ze 78 jaar geleden wel genoeg fietsen zonder tegenprestatie van de Nederlanders hebben overgenomen. We gingen als vrienden uit elkaar. Ik mocht van Ingeborg geen broodje Bratwurst kopen.

Nu gaan we eten. Ik wil persé een broodje worst, dus is het druk zoeken naar een pot Bockwurst, een ui, mayo en ketsjup. En lekker dat het is! Straks gaan we weer naar het feestgedruis, wandelen met Joke en Willem.

Tien over twee. De bockwurst zit erin. Heerlijk, morgen weer. Het is heet buiten. Willem en Joke staan naast de boot, of we al zover zijn. Ja hoor, even wat spullen bij elkaar graaien, piesen, deur op slot en wegwezen.

Half vijf. Wat een leuke wandeling, zeg. We hebben genoten. Met Joke en Willem zijn we dezelfde route wezen doen als met de fiets, maar dan niet de stad in, alleen in het havenkwartier. Weer de oude schepen bekeken. Overal foto’s en filmpjes gemaakt. De filmpjes zorgen wel voor vastlopers in mijn laptop.

Alles allemachtig prachtig. In het supermoderne maar toch smaakvolle overdekte winkelcentrum dat gebouwd is in de trant van een Egyptisch resort aan de Rode Zee trakteerde Willem ons op een heerlijk Italiaans ijsje. Tering, wat lekker. De hele omgeving van de haven is puur gericht op het toerisme. Inmiddels had het dameskoor plaatsgemaakt voor een ietwat professioneler shanty-koor. Ze waren door de wol geverfd en ze deden het fantastisch en met veel humor. Daar hebben we even van zitten te genieten. De deuntjes kenden we allemaal. En er werd ook gedanst.

 

Terug op steiger hebben we de havenmeesteres gevraagd de waterkraan in werking te stellen. Toen bleek dus dat we voor het water 1 cent per liter moesten betalen. Terecht. Willem ging eerst. We verbruikten allebei evenveel water. Ik negen liter meer dan Willem. En iedere keer moest ik naar het kantoor lopen om de dame te vragen de meterstand op te nemen en tenslotte de kraan weer af te sluiten. Was niet erg want het was een leuke dame.

Kwart over zeven. Na het waterballet zitten lezen. De boot is een beetje schoner. Met veel pijn en moeite lopen spuiten en schrobben: het deed zeer en het kostte moeite. We hebben lekker gegeten: kip Tandoori, zonder ei. Die was Ingeborg vergeten te koken. Dat kan niet; zonder ei! Na het voedselen uitbuiken. App-en met Marijn en bellen met Linda. Het gaat goed met haar blessures. Ze zat weer eens op een terras met een vriendin. Ze belt morgen terug. We drinken ons drankje op, sluiten de boel af en gaan nogmaals naar het pleintje, want daar wordt nu serieus muziek gemaakt! Onvervalste rockmuziek schalt over de haven. Daar willen we echt meer van weten.

Negen uur precies. Wat we nu toch allemaal weer niet hebben meegemaakt! Een fantastisch optreden van een rockgroep, op hetzelfde podiumpje waar de dames en het Shanty-koor stonden te kwelen. Het ene na het andere bekende nummer werd uiterst professioneel en routineus ten gehore gebracht. Ze konden er wat van. Het hele rock-spectrum van de laatste 60 jaar werd doorgenomen. De uitsmijter was “Radar Love” van de Golden Earring. Met vervolgens nog drie toegiften er achteraan. Ik vond het prachtig. Een paar lieden stonden ietwat onbeholpen voor het podium te dansen. Het was niet echt Woodstock, maar bij velen was er herkenning: dat waren vaak luitjes die Woodstock (1969) nog hebben meegemaakt. Filmpje moet nog.

 

Tien over twaalf. Ik heb de hele avond, vanaf half negen, zitten schrijven en het stukje van 26 juli geplaatst op de website en ik ga nu naar bed. Het is koud buiten, ik moet de deuren nog dicht doen. Deze dag was uitermate geslaagd en dus fijn.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s