Zondag, 4 augustus 2019

Minden 2

Vijf over half negen. Zondag, rustdag, kwarktaartdag. De Wing V en de Laga liggen in Minden op het kruispunt van de rivier de Weser en het Mittellandkanaal, het belangrijkste kanaal dat dwars door het midden van Duitsland loopt, van west naar oost en omgekeerd natuurlijk. We werden om zeven uur wakker, maar dat vonden we toch wat te vroeg hoor, voor een zondag. Terug het nest weer in. Gelezen in mijn boek, erg spannend, van ene Tami Hoag, “Dieper Dan De Doden” genaamd. Een krankzinnige triller. Je vraagt je af of er in het echt zulke moorden worden gepleegd waar dan boeken over worden geschreven of worden die moorden in het echt gepleegd omdát er boeken over worden geschreven?! Kip-ei discussie. 

Maar nu wordt het toch tijd dat ik weer eens wat ga doen, bijvoorbeeld foto’s bij mijn verhaaltje zoeken en de zooi op de website zetten. Daarvoor heb ik megabijtjes nodig, die van Willem, maar ik zie nog geen leven op de Laga en ik wil eigenlijk niet op hun boot kloppen anders krijg ik straks geen kwarktaart. Dus gebruik ik maar weer van mijn eigen beperkte voorraad, denk ik. Eerst even naar de plee, da’s zeer essentieel en van vitaal belang.

Kwart voor negen. Wat een zegen dat toiletpapier bestaat; die gedachte bekroop mij op het toilet. Stel je toch eens voor dat het niet bestond, denk je dat eens in, wat de gevolgen zouden zijn (ja ja, je reinste horror haal je je in je hoofd, dat krijg je na al die maffe boeken). Ik denk dat het dan heel gauw uitgevonden zou worden. Willem is ondertussen wakker en ik heb toegang gekregen tot zijn netje, dus ik kan aan de slag.

Half tien. Nou, het staat erop hoor. Hoop geknutsel. Ondertussen wordt het wat lichter, hier en daar zie ik wat blauw tussen de witte watten. Dat moeten we hebben want als het zo somber is wil ik naar huis, zie je, … dat vind ik zó erg! 

Ondertussen zijn er vanmorgen al zo’n 45 schepen voorbijgekomen, nee wacht, het waren er 46. Van alle kanten komen ze: Duitse, Tsjechische, Poolse en Nederlandse schepen, dat zijn de voornaamste nationaliteiten die je hier voorbij ziet schuiven. Wat een drukte! Willem legt mij later uit dat het wel meevalt. Het ligt aan mij, zegt ie. Als je zelf onderweg bent met ongeveer dezelfde snelheid zie je maar een enkel schip: die ene die voor je uit vaart en eventueel die andere die je achterop komt. Daar zit wat in. Maar, Willem, we vergeten gemakshalve de schepen die je steeds maar tegemoetkomen. Dat zijn er hier toch heel wat, vrees ik.

Heel frappant is dat gisteren achter de Laga een Duits vrachtschip uit Hamburg heeft afgemeerd. Dit schip heet “Buche” en laat dat nou de tobbe zijn waar Willem in augustus 2016 met zijn achterschip tegenaan geknikkerd werd omdat meneer demonstratief precies in het midden bleef varen in het smalle Elbe – Lübeck kanaal, waardoor Willem te ver naar stuurboord moest uitwijken, als gevolg waarvan hij met zijn stuurboord stabilisator op een object liep en met het achterschip een verschrikkelijke draai maakte en op de Buche klapte, met aanzienlijke schade tot gevolg. Destijds was de schipper niet echt toeschietelijk in het contact, toen Willem terugvoer en probeerde een overleg te starten. Hij kwam er niet verder mee en moest het laten zitten. En nu staan wij vriendelijk naar hem te zwaaien. Ja, wat moet je? Zou hij ons herkennen? Teringlijer.

We gaan koffiedrinken bij Joke en dan krijgen we een stukje verminkte kwarktaart want Willem die in de koelkast moest wezen, dacht dat het een witte doos was en heeft er iets zwaars opgezet. Nu zit er een mooie deuk in de taart. Ik ben blij dat ik er niet bij was toen Joke dit ontdekte. Arme Willem. Arme Joke, ze had zo d’r best gedaan. Willem ook. Moeten we wel gaan koffiedrinken daarzo?

Tien over half elf. Terug van koffiedrinken. De gehandicapte kwarktaart smaakte desalniettemin, niettegenstaande dat feit voortreffelijk. Willem heeft beloofd dat hij de hele dag zal helpen met afdrogen, koffie inschenken en dat soort dingen. Dat werkte bij Joke. We hebben ook gebeld met Ma. Ze moest uit de keuken komen aanrennen, zo hijgde zij. Maar ze haalde het. Ook nu weer gevraagd hoe het gaat: Oh, goed hoor! De tuin heeft wat te lijden onder gebrek aan personeel, dus het gras groeit iets groter dan de bedoeling is, maar dat moet dan maar. Onze schoonzuster Joke helpt Ma overigens voortreffelijk met de boodschappen en houdt haar gezelschap. Dat mag hier ook wel eens worden gezegd. En Linda komt af en toe ook haar steentje bijdragen met boodschapjes en gezelschap. Bovendien heeft ze Elly nog. Minpuntje is dat Ma te snel leest, ze is al bijna door haar voorraad van 20 boeken voor zes weken heen. Ik heb haar nog zo gewaarschuwd dat ze niet zo snel moet lezen. Nou ja, dan ik ga ik toch met het busje naar de bibliotheek? zegt ze. Komt alles toch nog goed, bovendien zijn we in wezen op de terugtocht naar huis en kunnen we straks weer helpen met gras naaien en dergelijke.

Tien over half drie. We hebben met zijn vieren op onze plooifietsjes een rondtour gemaakt in en om Minden. De waterwerken die hier in de loop der jaren zijn uitgevoerd om het kruispunt van de rivier en het kanaal goed te laten functioneren maken indruk. Vooral het aquaduct over een paar wegen en de Weser heen, waar het Mittellandkanaal doorheen loopt is imposant. Ze hebben een beetje de sfeer van een Romeins aquaduct willen weergeven. Ook de nieuwe sluis waar we vanaf de Weser zelf doorheen gekomen zijn, is met een verval van 13,30 meter een hoogstandje. 

We keken in het park bij de sluis naar een shantykoor dat net zijn laatste nummer voor een aanzienlijk publiek beëindigde. Luisteren was er niet meer bij dus. Hadden wij weer.

Voort ging het, terug zoals we gekomen waren, langs het park, over de sluizen, terug naar het aquaduct waar we de tijd namen voor een fotosessie. Het uitzicht op de Weser, de velden en de Altstadt van Minden is prachtig.

Via de twee sluizen die toegang geven vanaf de Weser tot het Mittellandkanaal v.v. fietsten wij terug naar de Weser en volgden de linkeroever naar het zuiden, langs de rand van de Altstad. Hier wordt het pas echt schilderachtig vind ik. Mooie gevels. Mooi park. 

Ik zie vanuit het park een standbeeld op de boulevard en dat moet ik fotograferen, het blijkt Frederik Willem te zijn, een Pruisisch despoot in de zeventiende eeuw (keurvorst van Brandenburg, was ie ook nog, toevallig, mooie naam: Brandenburg). In Wikipedia staan een heleboel interessante dingen over deze kerel, een markante persoonlijkheid was hij.

Op een bepaald moment slaan we rechtsaf de stad in en gaan op een terrasje in het gezellige centrum een kop koffie drinken met een appelgebakje, het is dan eigenlijk al lunchtijd, dus dat gaat er wel in.

Na te zijn verkwikt (…en dan volgt er nog wat, maar dat is het copyright van Anneke van Cees) vervolgen wij onze tournee. Willem heeft een plattegrond op zijn iPhone, dus we volgen hem blind. Dat wil zeggen dat we natuurlijk wel uitkijken bij het oversteken. We gaan door een tamelijk industrieel gebiedje een heel eind uit de flank naar het westen en steken dan het Mittellandkanaal over (via een brug) en dalen af naar de oever van het kanaal om te zoeken naar bramen. We plukken best wel wat handjes voor in de yoghurt. 

Dit was allemaal gepland en we voerden het uit ook. In de verte konden we onze boten zien liggen. Na wat omzwervende bewegingen en het inlassen van foto-momentjes, kwamen we terug op de boot. 

Het was een fijne fietstocht. Lang leve de elektrische plooifietsen! Het is ondertussen knap warm geworden en het is tijd voor een ijs- en ijskoud biertje op de Laga.

Kwart over zes. Gezellig geborreld op de Laga. Man, ik weeg wel 85 kilo onderhand. Toastjes, kaasjes, bier, pindaatjes, heerlijk, dus nu is het tijd voor een groene salade met een, u raadt het al, een eitje. D’r kwam een Nederlandse meneer langs die vroeg of ik iets wist van de waterstanden in de benedenloop van de Weser, want hij had gehoord dat er op een bepaald punt sprake zou zijn van slechts 20 centimeter water. Ze hadden al problemen gehad ergens op de Elbe en ze zijn over de weg (!) naar deze contreien vervoerd om hun tocht te kunnen vervolgen. Ik snapte dat niet helemaal, maar het klonk wel gezellig. Ik kon hem geruststellen over de situatie op de Weser. Tot Elsfleth zou ie geen enkel probleem tegenkomen volgens ons. Hoe het op het Küstenkanal is, want daar willen ze heen, weten wij ook niet, maar dat zal wel loslopen. Helemaal gerustgesteld was ie, leek ie. Later hebben we gezellig nog wat verder met mekaar gesproken en met zijn zwager want ze waren met twee boten onderweg (over de weg?!), terwijl Ingeborg bezig was met de salade. Anderhalf uur later smaakte de salade nog prima (met kartoffelsalad erdoorheen, een vondst!).

Kwart voor acht. Gezellig gebabbeld met Linda. Ze heeft lekker in d’r hangmat gelegen in de tuin. Voorlopig voor het laatst want het weer gaat veranderen in Nederland en niet ten goede, wel vanuit het standpunt van de boeren gezien natuurlijk.

Twaalf uur. Ik heb geschreven tot ik er bij neerviel maar het stukje niet op de website gekregen, dat komt morgen wel. Leuk dagje, zo’n ligdagje, veel gezien en lekker gefietst. Fijne dag ook wel. 

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Zondag, 4 augustus 2019

  1. wingiv zegt:

    Dat is niet zo moeilijk, met al dat fietsen dat jullie doen!

    Like

  2. Cees Gremmen zegt:

    Met die 85 kilo heb je mij ingehaald Willem en ik ben niet eens op vakantie.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s