Woensdag, 14 augustus 2019

Bergumermeer – Peanster Ee (Grou)

Dag Datum Wind Weer
Woensdag 14 augustus 2019 Z 5 Bf Zonnig (s’morgens)
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
13.10 uur 16.45 uur 17.719 3.552,9

Het is al vijf over negen. Er staat een windje op de kont, dat moet dus een zuidelijk windje zijn. We liggen aan een steigertje in het Bergumer meer, wie had gedacht? Goed geslapen vannacht. Tenminste, ik wel, jij ook, Ing? Ja, zij ook. Het was wel een latertje, hè, gisteravond. Dat kwam door Jinek. Goeie meid, in d’r vak, bedoel ik. Als ze maar geen gelazer krijgt met dat décolleté. Mij zal je d’r niet over horen. Vanochtend heb ik het stukkie van 12 augustus geschreven. Dat moet ik nu op de website zetten. Ik zal bij de buren vragen of ze nog bijtjes in de korf hebben.

Vijf over half elf. Ik ben klaar met stukkie publiceren. De zon schijnt heerlijk hier. Willem heeft gehoord dat het beestenweer (of op zijn minst: slecht weer) is in het westen. Daar zijn we gelukkig nog niet. Ik heb de rest van de bijtjes teruggebracht. Ik heb gekeken of ik een filmpje kon monteren van die regenbui voor Emden en op de website zetten, maar het kost teveel tijd omdat de computer steeds trager gaat werken. Dat komt later wel een keertje, thuis. We moeten nu maar eens even lekker relaxen en tot de middag lekker blijven zitten en lezen in de kuip. Ingeborg heeft Mea Culpa bijna uit en ze mag van mij niet zeggen wat er gebeurt en wie de vermoedelijke dader is. We hebben de inmiddels droge zij- en achterflappen van de kuiptent weer opgerold zodat we vrij uitzicht hebben. We laten ze er wel aangeritst zitten, zodat ze bij het minste geringste onraad naar beneden kunnen. Ja, nou, dit is het. Koffie gehad al, lekker, Ray Charles op de achtergrond met kerstliedjes, heel sfeervol enne we liggen hier tevree, naast overwegend groene bosschages op het eilandje, waar we niet op kunnen; er is geen verbindende steiger. In de verte waakt de atoomcentrale van Bergum over ons.

Tien over half een. De zon schijnt, het waait pittig maar we liggen achter het eiland dus merken we er niks van. Even eten en dan gaan we weg. We hebben met Willem en Joke afgesproken naar Grou te gaan. Eerst tanken aan de watersteiger en dan weer op een Marrekrite plek liggen.

Tien over een. We gaan vertrekken, genoeg geluierd. Ik heb de dieptemeter gecalibreerd, ingesteld op de diepte vanaf het wateroppervlak, zodat ie aangeeft wat op de kaarten staat, hoef ik niet meer te rekenen (ik moest steeds veertig centimeter erbij optellen; dat is de afstand van de transducer in de bodem van het schip tot de waterlijn). We gaan. We gooien los.

Nu kunnen we pas merken dat er een fikse wind staat. We verlaten het Bergumermeer en varen het Prinses Margrietkanaal op. De wind is momenteel 17 knopen, onder in de windkracht van 5 Bf. Toch wel pittig moet ik zeggen, alhoewel ie meestal in de 4 Bf blijft steken (11 tot 16 knopen). We zijn weer onderweg! Nog even. Wat dan? Weet ik veel. Ik maak wat fotootjes van een mooie camping langs het kanaal en van een containerbak.

 

Zulke monsters kom je tegen in het Prinses Margrietkanaal. Deze is 3200 ton.

Twee uur. We varen nu op de driesprong waar je moet kiezen tussen Lemmer of  Leeuwarden (je hoeft natuurlijk niet te kiezen, je kunt ook terug gaan). Over Leeuwarden is de “staande mastroute”. Nu komen wij weer op bekend terrein. Van de afslag het Reitdiep in tot hier was nieuw voor ons. Het was een hele belevenis. Nu wordt het een feest der herkenning: vlak, plat land, mooie huizen, bomen, alles groen, het gras, het riet. Veel koeien. Dat zag je in Groningen trouwens ook vaak. Ik zie nu 18 knopen wind op de teller.

Drukte bij de Fonejachtbrug

Dit tjalkje kruiste de vaarweg tussen ons door. Knap

Kwart voor drie. De cirkel is rond: we kruisen bij Grou het punt waar we op 19 juli de staande mastroute naar Leeuwarden kozen, op weg naar verre avonturen! Het is frisser geworden, de zon is weg. Het waait nog steeds hard, tussen windkracht 4 en 5 Bf. We gaan watertanken en dan naar een Marrekrite plek.

Tien voor half vier. Aangelegd bij het waterlaadpunt achter in de sloot in Grou. Je moet steeds 50 cent in de paal gooien en dan krijg je een onbepaalde hoeveelheid water. Willem moet 3 keer sjoelen en ik maar 1 keer. Het is somber. Regen dreigt. Er is regendreiging.

Een uur later. Klaar met water tappen. Laga vol, Wing V vol. Het blijkt dat mijn vuldop vacuüm zuigt, dat is niet goed zegt Willem. Jammer dat dat bij de reparatie van de tank niet in orde gebracht is, had ik op moeten letten maar Nic. Witsen had het moeten zien. Ach, ach, weer een project. We dobberen nu richting steigertjes.

Kwart voor vijf  lieten wij het anker vallen in de bagger van de Peanster Ee, vlakbij een zeilschool, omdat de Marrekrite steigers bezet waren. Een eindje verderop ligt Willem voor paal. De ketting is nog niet uitgevierd of Joke roept via de marifoon dat Willem ons komt halen. Ja, we komen zo zeg ik. Nee! Willem komt jullie halen! Ik zeg toch: ik kom zo. Neen, Willem komt jullie halen!! Ik: ja, dat betekent toch dat we zo komen?! Lache man. Het bleek dat Joke eigenljk had willen Cobben en een heleboel lekkere dingetjes had klaargemaakt voor dat doel, maar nu moest ze dat maar bakken en braden in hun kombuis. En wij moesten komen helpen opmaken, als een soort afscheidsetentje, want wij gaan binnenkort alleen verder, naar huis. Die Joke toch, altijd begaan met onze innerlijke mens. Nou, ik moet zeggen dat het heerlijk smaakte. Jezus (Mezus), wat had ze zich weer uitgesloofd: heerlijke toastjes met verschillende (stink)kazen, nootjes, een bak rijkelijk met saus besproeide garnalen (ze zijn erin verzopen) en heerlijk malse kipstukjes in de saté-saus, met brood en een Magnum als toetje! En alles natuurlijk stevig overgoten met de nodige spiritualiën. Een gezonde, stevige doch vooral lekkere maaltijd, maar je kan mij onderhand als stootwil gebruiken, zo’n grote ronde.

Ankeren op de Peanster Ee. Goeie ankergrond.

Daarginds zijn de Marrekrite steigers, daar hadden wij willen liggen. Waren bezet.

De Laga ligt dicht bij de zeilschool

Even wat klaarzetten

De kindertjes zijn druk in training

Kijk, daar liggen wij

Hier ook

Dit zijn de restanten van een losbandig leven. Uiteraard dacht ik te laat aan fotograferen.

Half acht bracht Willem ons terug naar ons eigen schip. We zaten proppievol. Morgen verder naar de Langehoekse Pôlle, een Marrekrite plek bovenin de Fluessen, vanuit het zuidwesten gezien. Joke en Willem gaan dan ook nog mee, alhoewel ze overmorgen in Lemmer moeten zijn voor het Skûtsjesilen waar kleindochter Femke aan meedoet. Wij gaan die vrijdag naar Staveren en steken het IJsselmeer over naar Medemblik. Ja, ja aan alle leuke dingen komt een eind, maar dan komen er toch weer nieuwe!

Kwart over twaalf. Ik heb voetballen zitten te kijken in plaats van te schrijven. De geest is zwak en de tv gewillig. Liverpool – Chelsea in Istanboel. Een thriller, hopies amusement, de scheidsrechter (Frappart heet ze) heeft eigenlijk gewonnen. Daarmee bedoel ik dat ze fantasties kan fluiten! Frappart, heel frappant, floot namelijk niet, alleen wanneer het nodig was, waardoor het een wedstrijd werd. Liverpool wint in doelpunten. We hadden een mug binnen, kregen hem niet plat. Ingeborg puzzelt en we namen nog een glas. Jinek is geweest dus gaan we maar naar bed. Het was een fijne dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s