Zaterdag, 17 augustus 2019

Enkhuizen 2

Tien voor elf. Da’s een tijd geleden dat ik iets ingesproken had. De dag is allang begonnen. We werden uiteraard vroeg wakker, een uur of zes, tegen de Zorg en Vlijt aangeplakt. Dat was dus nog even een puntje van Zorg en Vlijt om te zorgen dat je bijtijds een plekje vindt als die lui willen vertrekken. Ze hadden gezegd ongeveer half elf sogges. Er staat veel wind, zes Bf. Niemand gaat varen voorlopig, heb ik zo het idee. Wij hebben er ook geen trek in. We zijn aan het rommelen gegaan, hebben ontbeten, dingen gedaan, je kent dat wel. Om een uur of half acht zag ik aan de overkant een tweemast tjalk, de Noordster, achteruit trekken van zijn (vaste) ligplaats tussen twee vissersschepen. Ik dacht: dat is een mooie plek! Pal tegenover het havenkantoor en dichterbij het centrum. Ik trok hem aan zijn baadje toen hij met zijn achterschip dicht genoeg in de buurt was om te praaien en vroeg hem of wij op zijn plek mochten liggen. Van hem mocht het want ze gingen naar Lemmer voor het Skûtsjesilen en kwamen pas morgen terug. Maar ik moest het met de havenmeester opnemen, want die ging er eigenlijk over. Om half negen ben ik om de haven gelopen naar het havenkantoor en ik trof zowaar de havenmeester van dienst van wie ik het groene licht kreeg, nadat hij telefonisch contact had gehad met de eigenaar van de ligplaats, want hij vertrouwde het niet helemaal. Geheel enthousiast geworden ging ik subiet betalen voor een nacht met behulp van de geheel gedigitaliseerde betaalautomaat onderaan het havenkantoor (dat is trouwens de enige manier waarop je hier je havengeld kunt en moet voldoen), waarna ik mij spoorslag naar ons schip begaf en dat samen met Ingeborg binnen vijf minuten naar de overkant verlegde in de riante omarming van twee stalen vissersschepen.

We voelden ons meteen thuis. Prachtige steiger en op steenworp afstand van de bezienswaardigheden van Enkhuizen. Ik ben begonnen met schrijven aan het stukje van 14 augustus, ik loop drie dagen achter, en toen scheeën  de batterijtjes van mijn voicerecorder er mee uit, na twee jaar trouwe dienst. Dus ik was zo gek niet of ik moest de stad in, voor batterijtjes. Ingeborg ging niet mee. Ik had al blaren toen ik ze vond bij “De Trekpleister”, een batterijenwinkel die ook drogisterij-spullen verkoopt. Met een omweg kwam ik weer op de boot. Mooie stad, Enkhuizen. Ingeborg gaat koffie zetten en ik ga typen. Ondertussen is het al wat opgeklaard, maar het waait nog steeds pittig. Ik denk dat we vanmiddag gewoon naar Edam vertrekken, waar we een afspraak hebben met een vrije box.

Wat er nou allemaal binnenkomt. Er zijn een heleboel boten vertrokken, de dappere dodo’s, en nu glijdt een superjacht de buitenhaven in. Zeker 22 meter lang of zo. Je vraagt je af wat moet zo’n bakbeest hier en hij ging nog hard ook. Moet ik eigenlijk een fotootje van maken (te laat natuurlijk, hij was al aan het docken en nu lijkt ie kleiner). Het schip werd slechts bemand door een man en een vrouw, niet de jongsten meer. Geen personeel te zien. Knap hoor. 

Ik ben bezig met dingen op de website te zetten, maar het gaat erg langzaam want ik probeer het met de vrije wifi van de Gemeente Enkhuizen, “Gast” genaamd en dat wil niet vlotten.

Kwart over een. Het ei is gelegd, met veel geduld. We gaan de stad in, een hapje eten buiten de deur. We blijven komende nacht liggen omdat het blijft waaien (dat is een smoesje, want we kunnen er best tegenin met onze Bruijs!). Morgen zal het volgens de voorspelling minder worden. Is goed. Patatje eten, misschien iets anders, lijkt ons wel leuk. Nog even wachten want Ingeborg is de koelkast aan het ontdooien, dat is een klus. Ondertussen is het een beetje opgeklaard en de wind iets ingekakt lijkt het wel, maar morgen is het nog minder zeggen ze.

Kwart voor vier is het nu en we zijn net terug van onze wandeling van de buitenhaven dwars door de Dromedaris, langs de binnenhaven naar door het dorp, na een copieuze maaltijd te hebben genoten op een terrasje van een café aan de hoofdstraat. Ingeborg had “tosti’s gezond” en ik had een “Uitsmijter ongezond” met ham en kaas. Heel gezellig en heel lekker.

Daarna een uitgebreide slenterpartij door Enkhuizen, het oude gedeelte dan. Even in de Zuiderkerk gekeken, maar daar is afgezien van de spectaculaire schilderingen op het plafond bitter weinig over van de sfeer die je verwacht aan te treffen in een kerk uit de late middeleeuwen. Er was zowaar een soort restaurant-catering achtig gedeelte en er werden lelijke schilderijen tentoongesteld. Het orgel was wel mooi om te zien, maar werd bespeeld door iemand die eerst lessen zou moeten nemen. Het mooist vond ik de bolkroon luchters. Van die wil ik thuis ook wel een paar ophangen, maar dan iets kleiner natuurlijk. Laat ik het zo samenvatten: het was een kerk waar je niet zacht hoeft te praten en waar je vrolijk mag lachen (met geluid). De buitenkant is trouwens erg karakteristiek.

Ons volgende doel was het “Flessenscheepjes Museum”. Over de oude grachtjes wandelden wij er naar toe, na vlijtig plaatjes te hebben geschoten van de prachtige stadsgezichten aan de buitenkant van Enkhuizen en dat soort dingen.

Genoemd museum hebben wij bezocht omdat het een museum was en wij een museumkaart hebben. Eindelijk maakten wij er eens gebruik van. Ik was niet erg onder de indruk van de tentoongestelde stukken. Ik zag enorm veel flessen van verschillend formaat en enorm veel kinderlijk in elkaar geknutselde scheepjes en andere voorwerpen die zich in die flessen bevonden. Het knappe is natuurlijk dat iemand in staat is gebleken die scheepjes en voorwerpen in die flessen te krijgen. Zeer kunstig. Heel veel nautische Houdini acts hebben we gezien. Maar ze stonden wel erg dicht op elkaar in kleine, benauwde ruimtes. We hadden het al gauw gezien en bleven een beetje hangen om niet de indruk te wekken dat het ons niet zo interesseerde. Zodoende konden we meekrijgen dat een bejaard stel dat er niet onbemiddeld uitzag (dat kan ik zien) probeerde zonder te betalen de “kunstwerken” te aanschouwen. Zij werden al gauw terechtgewezen door de “curator” die gealarmeerd was door de Syrische Caretaker, conciërge, bewaker of hoe moet je dat noemen. Ik weet dat hij uit Syrië kwam omdat de meneer brutaalweg vroeg waar hij vandaan kwam en hij gaf nog antwoord ook, zie je. Toen de mevrouw hoorde dat ze moesten betalen zei zij tegen mannie, die de portemonnee al trok: laten we weggaan. Zij vond het hier ook niks. Maar mannie heeft wel betaald. Mevrouw de klere in en wij via de zolder de trap af naar de buitendeur, waar de curator vroeg of we geen tas bij ons hadden, want die moest je afgeven bij binnenkomst. Neen, die hadden wij niet. Dan is het goed, zei die. Heel begrijpelijk. Je kunt zomaar een fles met een bootje erin in je tas stoppen en dat moeten we niet hebben. Djiez, ik ga nog eens naar een flessenscheepjesmuseum.

Nu zijn we t.o.d.b. (=terug op de boot). Ik heb de haven meester van onze club gebeld, maar die nam niet op. Ik had al eerder een bericht ingesproken dat we terug zouden komen en om de uiterste zorgvuldigheid in acht te nemen wil ik weten of die voicemail is “aangekomen”. Nou, akkoord, morgen gaan we naar huis. Dan is er minder wind en nu gaan we lekker even aan het werk.

Vijf voor half zeven. Ik heb sinds vier uur weer zitten typen aan een verhaaltje, 15 augustus. God, wat is het toch moeilijk om van niets iets te maken. Sommige lezertjes hebben het idee dat het mij maar makkelijk af gaat. Ze moesten eens weten. Het terras voor ons zit proppievol met mensen. Dat was de hele dag al zo, maar nu is het echt bar. Ze verdienen daar bakken geld vanavond, maar daar moeten ze het ook van hebben in de zomer. Wel gezellig. Er wandelen hier ook heel veel mensen langs over de kade. Ingeborg zit op de stuurstoel te lezen, kan ze alles goed zien.

Half acht. Ik ben nu klaar, het staat erop, met veel problemen met internet. Het is gelukt deze keer. Verrek, er staat een meneer naast de boot. Hij staat m te bewonderen. Dat mag. We kregen van Rietje een paar foto’s en films van ons samenzijn in Medemblik en ze zijn erg mooi. Die kunnen we gebruiken. Maar dat moet thuis, met ons thuis netwerk. Wat wij gefilmd hebben kan ik nu niet aan hen laten zien, dat moet ook thuis. Komt goed. Ze waren ongerust omdat ik in een app-je had gezegd dat we aan de grond zaten bij Enkhuizen en meer niet. Marijn dacht meteen dat we op de rotsen gelopen waren. Dat viel dus mee. Goed, twee stukken gedaan vandaag. Ik heb weer even rust. Die van gisteren moet ik nog doen, maar dat wordt een lange met filmpjes en zo.

Half negen. Ik ga lekker een eindje lopen langs de haven en wie ziet ik daar liggen? Jan en Dineke met hun zeiljacht Einder, die terugkeren na een 2 maanden durende expeditie naar Denemarken, Duitsland en Polen. Ze hebben prachtig zeilweer gehad, alleen het laatste stukkie was een beetje woest. Nu genieten ze van hun toetje. Zij gaan morgen ook naar Edam. Ja jongens, de vakantie is over. 

Tien over half twaalf. We kijken tv in een aquarium. Ik heb even op de kant gekeken hoe dat overkwam zoals we nu liggen op de mensen die langs wandelden. Nou, ik moet zeggen dat sommigen wel een beetje zullen zijn geschrokken van de felle lichtflitsen van de wisselende beelden op zo’n groot scherm, dus heb ik de gordijnen maar dichtgedaan. Het weer is rustiger geworden. Ik wat aan de touwtjes versteld want het knoerpte zo. Nou enne, nou gaan we naar bed, morgen weer een dag. Echt de laatste van deze tournee. Ik hoop dat het net zo’n fijne dag wordt als deze.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s