Dinsdag, 30 januari 2018

Twaalf uur. Zomaar een dag, thuis. Een schraal zonnetje schijnt, ik krijg het warm achter mijn bureau. Ingeborg is naar haar werk. Ze moest invallen op haar oude school, de griep heerst. Het is de laatste weken bar slecht weer geweest. Erg verkouden geweest, ik. Ingeborg minder (tot op heden). Veel binnen zitten dus. Maar we zitten niet stil. Er speelt veel. We hebben namelijk na ampele overweging besloten ons schip uit te rusten met een stabilisatie-systeem. Ik heb daar in vorige berichten weleens op gezinspeeld. Nu is de kogel door de kerk. Wij willen ook en vaak op ruim en woelig water varen, maar dan zonder dat losse voorwerpen in het interieur je te pas en te onpas om de oren vliegen. Het denkbeeld dat we nog eens met de Wing V op de Middellandse Zee zouden kunnen rondrossen, de oude plekjes weer opzoeken (en nieuwe!), vat immer steviger post in ons denkraam. Ja, ook in dat van Ingeborg; het is dus geen “one-manshow”.

Eenmaal dat besluit genomen is de vraag: welk systeem. Er zijn verschillende typen op de markt. Je hebt die met de vinnen (verschillende merken, o.a. Najad en Vetus), een gyro-stabilisatiesysteem (Seakeeper) en het Magnus Master rotorswing-systeem, gebaseerd op het Magnus principe – zoek maar op op Wikipedia of op de website van het bedrijf dat dit systeem heeft ontwikkeld en levert: Dynamic Marine Systems. Hierover heb ik dus contacten met de respectieve bedrijven en we zijn druk bezig ons te oriënteren. Elk systeem heeft zijn voor- en nadelen maar ze hebben behalve waar ze voor gemaakt zijn nog een significante overeenkomst: ze zijn verschrikkelijk duur. Wij hebben al onze spaarpotten omgedraaid en gerekend en gerekend en zijn tot de slotsom gekomen dat het ondanks de bedroevende rente-aanwas van de laatste jaren, uit moet kunnen als we ook nog stoppen met stoken en roken (truitje extra en een voetenstoof voor de tv en met roken ben ik vijftig jaar geleden al gestopt, zodat ik die besparing nu kan gaan besteden, da’s ongeveer al 2/3 van het bedrag!). Zo doen wij dat.

Nu nog een keuze maken! Eigenlijk vallen de systemen met vinnen al direct af omdat die betrekkelijk diep onder het schip uitsteken op een ongemakkelijke plaats, als je bijvoorbeeld door Frankrijk wilt varen, met zijn ondiepe rivieroevers. Bovendien moet in veel gevallen hydrauliek aanwezig zijn of geïnstalleerd worden en dat hebben wij niet aan boord en om dat te installeren moet ik nog eens 50 jaar stoppen met roken. Ik ben vanmorgen reeds gebeld door de vertegenwoordigers van Seakeeper en DMS. Zij zullen documentatie toesturen zodat wij ons een oordeel kunnen vormen. Met Patrick Noor van DMS, snelle rakker, heb ik afgesproken dat hij  2 februari in Zaandam aan boord komt kijken wat de mogelijkheden zijn en van Nic. Witsen te Alkmaar, waar ik 1 april de kant op ga, heb ik begrepen dat zij ervaring hebben met de inbouw van Seakeepers, maar dat ik pas midden in de zomer aan de beurt ben. Oei, oei!

Ah, daar komt Ingeborg op haar fietsje terug van de invalbeurt (het was alleen sogges).

Ach, ach, wat spannend allemaal. Eerst vanmiddag maar eens door Zonnestraal in mijn oogbollen laten kijken om te zien hoe het staat met het zwerfvuil en de lichtflitsen. Gek wor ik ervan, van die ouwelullenkwalen.

Ha! Potverdikkie, dat is me ook wat: ik vergeet helemaal dat we in januari twee geweldige bijeenkomsten hebben gehad met “de vrienden van de Middellandse Zee” en daar heb ik verdomme ook nog foto’s van! Eerst hebben we een gezellige avond gehad bij Cees en Anneke. Ann maakte met haar culinaire talenten een fantastische feestmaaltijd en we bespraken de plannen voor de toekomst met de motorboten. Ja, wat gingen we doen. Nou, Cees en Ann wisten het al. Die gaan dit jaar weer naar de Middellandse Zee, via een omweg weliswaar (Parijs), maar toch. Daar hadden wij niet zo gauw van terug. Ik denk dat wij daar pas volgend jaar aan toe zijn, socio-geografogeriatropathologisch gezien. Maar we gaan wel gezamenlijk naar Parijs, waar hunnie linksaf en wij rechtsaf slaan (stabilisatoren testen op Het Kanaal). Lache man. O ja, Cees en Ingeborg gingen ook nog even quatremainen op de piano.

DSC_6109

DSC_6112

Niet veel later deze maand was er een heuse reünie bij Cees en Marijke thuis, met, naast Cees en Anneke ook Philip en Marion en Dick! Druk herinneringen ophalen dus en gezellig borrelen. Marijke had een voortreffelijke dis bereid waar wij allen van smulden. En er moest natuurlijk een groepsfoto komen.

DSC_0713

DSC_0709 kopiëren

We doen dit al een tijdje, dit reüneren en het blijft voor herhaling vatbaar! Volgende keer bij Philip en Marion!

 

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen

Donderdag, 4 januari 2018

Enkhuizen – Zaandam

Dag Datum Wind Weer
Donderdag 4 januari 2018 W – ZW 4 – 5 Bf Regenachtig
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
 08.45 uur 14.30 uur plm. 32,9 mijl 3094,6 (5,7)

Half negen. Half tien gaan we weg, naar huis, da’s al afgesproken. De wind is afgenomen, het ziet er betrekkelijk rustig uit. Buiten zal het nog wel flink wapperen maar volgens de verwachtingen zal de wind in de loop van de dag afnemen en dan is het goed te doen. Vannacht begon de koelkast te “trippen”: aan-uit-aan-uit enz. Wat nou weer? Dat is niet goed, dacht ik en inderdaad: de spanning van de lichtaccu was drastisch minder dan vereist voor een ongestoorde leverantie: 22,8 volt om precies te zijn. Het was koud ook in de boot, de c.v.-pomp sloeg niet meer aan. Tegenvaller, je kan tegenwoordig niet eens meer anderhalve dag stroom gebruiken zonder ingeplugd te zijn met de Duitse landvast. Dat krijg je hè, als de zon niet of nauwelijks schijnt. Goddammit. Hop, de generator erop, de C.V. gereset en gauw weer tussen de klamme lappen achter kaap kont (zou Joop zeggen, ik niet, ik zou dat niet doen, dat hoor je mij niet zeggen). Nu, om half negen staat ie nog steeds te stampen op “bulk”. Beetje teleurstellende gang van zaken, dus. Die accubank moet in de toekomst groter, zoveel is zeker. Tot overmaat van ramp (nou ja, ramp; een beetje een groot woord want ik ben niet echt computer-verslaafd) is mijn internet-tegoed op en de wifi van deze haven is op zijn zachtst (of is het tegenwoordig: “meest zacht”?) gezegd niet zo best, althans niet op de plek waar wij liggen; de story of our life. Ach, wat zijn we zielig, hihihi. Ik heb nog een taakje te doen: het vetpotje op de schroefas bijvullen met mijn houten spateltje, afkomstig van een ijsje op een stokje waarvoor ik geen reclame wil maken omdat ik er weleens misselijk van wordt (van dat ijsje). Als dat gebeurd is zijn wij er klaar voor denk ik, voor vertrek bedoel ik. Op de t.v. loopt een mevrouw met een telefoon streepjescodes te controleren in een supermarkt om te kijken of het product wel in de “schijf van vijf” thuishoort, of het een gezonde keus is of niet, lache man. Bovendien meldt Martine van Os dat de bussen staken! Gelukkig zijn wij met de boot. Ingeborg puzzelt, ik drink thee en nu ga ik het vetpotje bijvullen.

Vijf voor half tien. We zijn de sluizen van het naviduct al gepasseerd en plokkeren nu het Markermeer op. Met de golven valt het alleszins mee, zelfs hier aan lagerwal. Willem zei in de sluis dat hij op de radio had gehoord dat het vanmiddag weer zou gaan stormen. We gaan het zien. Volgens Windguru klopt daar niets van. Afwachten maar. Ik denk dat we dan al hoog en breed in Amsterdam zitten.

Tien over half elf. Zoals door mijzelve voorspeld bevinden wij ons nu dwars van het Paard van Marken, na een fantastische trip door betrekkelijk rustig water. De wind bleef weg en zal de rest van de dag ook wel wegblijven, neemt verder af. Een makkelijk tripje, no problemo’s. Dáág, oost-cardinaal tonnetje bij Marken. Ondertussen kijken we naar “Homes under the hammer” op BBC One. “Koffietijd” met Quinty vonden we ook al gezellig.

Half drie des middags komt er in de Schiethaven te Zaandam een eind aan deze gedenkwaardige tocht, gedenkwaardig omdat ie anders was dan anders en dat komt weer doordat geen enkele tocht hetzelfde is.

PS. Vergeten foto’s te maken, hoogst (of is het: “meest hoog”?) betreurenswaardig.

 

 

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen

Woensdag, 3 januari 2018

Enkhuizen 2

Het is alweer 3 januari zeg. We liggen in Enkhuizen. Het is vijf voor half negen en we hebben inmiddels 5 of 6 journaaluitzendingen op NPO 1 langs zien trekken. De laatste konden we letterlijk mee oplezen. Volgens de weerman stormt het. Ik kijk naar buiten maar ik zie daar niet veel van, alhoewel de boot door de golven die toch de buitenhaven binnenlopen, wel akelig ligt te rukken aan zijn landvasten. Ik ga daar wat aan doen met een roestvrijstalen landvastveer; dat scheelt aanmerkelijk. Winters sfeertje hier. De haven ligt vol met schepen van de Bruine Vloot. Voor de kleine pleziervaart is er eigenlijk betrekkelijk weinig plaats, maar wij liggen gelukkig prima aan het stukje kade dat aan bakboord nog vrij was.

Vijf over één. We hebben net gegeten. De hele oggend gekeken naar BBC-programma’s op de televisie omdat die goed zijn en geen reclameblokken kennen. Nu stormt het serieus over de haven, de landvastveer doet goede zaken. Het weerbericht spreekt van windkracht 10 met uitschieters naar 11, uit westelijke richtingen en af en toe geselt een verschrikkelijke regenbui de schepen. Blij dat we niet vertrokken zijn. Mijn boek is uit, ik heb niets meer te lezen, da’s jammer. Vanmorgen kwam de havenmeester op zijn fiets langs om te registreren wie er zoal verwaaid liggen. Tegenwoordig moet je in de winter in bijna alle havens betalen, al is het dan tegen gereduceerd tarief. Zo ook hier in Enkhuizen. Nou, dan gaan we maar even naar de betaalautomaat bij het havenkantoor aan de overkant van de haven. Dat combineren we meteen met een bezoek aan het Zuiderzee museum (het binnenmuseum dan; het buitengebeuren is gesloten), want we hebben tenslotte niet voor niets een museumkaart. Joke en Willem gaan ook mee. Langs de buitenkant lopen we naar het museum. We worden zowat van de sokken geblazen.

DSC_6048

DSC_6051

In het museum is het warm en windstil. We doen onze jassen en kostbaarheden in een kluisje en gevieren dwalen wij langs de tentoongestelde artefacten. O, o, wat mooi en interessant, heel educatief mag ik wel zeggen. Ik ga niet verklappen wat we allemaal aantroffen maar een kleine bloemlezing van foto’s kan wel. Hier komen ze:

DSC_6060

DSC_6062

DSC_6068

DSC_6070

DSC_6074

DSC_6076

DSC_6077

DSC_6079

Je kon er ook uit het raam kijken (op de eerste verdieping)

DSC_6082

DSC_6084

Met zo’n tjalk vervoerde mijn opa aan het begin van de vorige eeuw hooi en turf over de Zuiderzee en de Waddenzee

DSC_6086

DSC_6090

DSC_6091

DSC_6092

Een bijzonder aardige manier om op zo’n verwaaidag tijd door te brengen. Aan het eind van de middag verzamelden wij ons op de Laga voor een laten we zeggen zeer voedzame maaltijd van wortelstukjes en nog meer lekkere dingetjes die we in een heerlijke kaasfondue dipten. Die Joke toch, hoe komt ze d’rop!? Ik wist niet dat het kon. Heel gezellig en de Beerenburg smaakte zeer goed, zo toepasselijk ook met die loeiende storm om je heen. Te 18.30 uur breiden wij er een eind aan, aan deze schranspartij, anders was de loopplank gebroken als we die hadden gehad. We brengen de avond door in eerbiedig zwijgen en luisteren naar het geweld om ons heen (en op de televisie: A Bridge Too Far). Oh ja, we gingen saves nog naar bed ook. Het was een fijne dag in weerwil van de apocalyptische weersomstandigheden. Morgen maar naar huis, denk?

 

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen

Dinsdag, 2 januari 2018

West Terschelling – Enkhuizen

Dag Datum Wind Weer
Dinsdag 2 januari 2018 West 3 – 5 Bf Fris, somber, later zon!
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
 07.45 uur 15.30 uur plm. 31,7 mijl 3088,9 (7,5)

 Tien over zeven. Hartstikke donker. We gaan vandaag weg. De Brandaris doet het niet. We hoorden het net op het nationale nieuws en kunnen het zelf hier dus ook constateren. Bijzonder. Hij doet het niet maar ik zie wel de radarantenne draaien. Kijk Ing, daar vaart een boot weg (dat kunnen we aan de lichtjes zien). Goh, wat was het gisteren gezellig met Dinie en haar eggenoot (ik weet zijn naam niet meer, schande! Wel een aardige kerel). Er is nauwelijks wind momenteel, wat er staat komt uit het westen. We gaan zo weg, om een uur of acht.

Vijf voor acht. We zijn tien minuten geleden vertrokken, in het donker, alhoewel het reeds een heel klein beetje begint te lichten aan de oostelijke horizon. Dat heb ik nodig want ik vaar liever niet in het donker. Niet dat ik bang ben in het donker maar ik zie niet zo goed in het donker, dat is het. Gelukkig varen we naar het licht toe, naar het oosten. Eerst maar eens “het gat” uit. Het lijkt wel of iedereen de vertrekkriebels krijgt. Het is een drukte op het water van heb ik jou daar. Het barst van de motorboten en zeilboten, allemaal varend op de motor (arme motorboters, die moeten wel, terwijl de zeilers tenminste nog de keus hebben als het erop aankomt). Gelukkig voor hunnie komt het er vandaag niet op aan; alle fossiele brandstofverwerkers blijven prima draaien. Jongens, wat een avontuur weer dit, hè Ing? Verstoord kijkt zij op van haar puzzel: wat zit jij nou weer te lullen?! Ik zie zoveel navigatielampjes voor mijn neus dansen dat ik er draaierig van word.

Tien voor half tien. We zitten goed en wel in de Blauwe Slenk, aan de verkeerde kant van de boeien, maar dat kan hier. Het is stervensdruk: achter ons, voor ons, zover je kijkt: motorboten, zeilboten. De zeilboten passeren we gemakkelijk. We hebben net een tijdje 1900 toeren gedraaid om een “pak” zeilboten die gelijk met ons uit de Slenk kwamen en de Meep opdraaiden te ontlopen, want iedereen plakte bij elkaar, wilde de kortste koerslijn volgen, waardoor we met z’n allen wel erg dicht bij elkaar lagen. Voor de zeilers werd op dat moment de koers bezeild, waardoor de voorzeiltjes erbij getrokken konden worden, zonder dat overigens de motoren werden stilgezet. We moesten echt gas geven om een vijftig-voets Contest te ontlopen, die steeds dichter naar ons toe kwam, terwijl wij koers hielden. Ach, een tandje gas bij en dan ontloop je ze. Maar ja, je hoort die draaikolk in de tank, een raar slurpend geluid, dus zodra je maar enigszins kunt duw je de gashendel terug.

DSC_1384

DSC_1393

De zon komt op, wordt gehinderd door wolken maar is duidelijk aanwezig. Het is helder geworden en het regent gelukkig niet. De zeegang valt alleszins mee en de wind is ingezakt naar 10 knopen, daarstraks was het af en toe 20 knopen, maar daar merkten we binnen niets van. Je moet echt op de windmeter kijken om te kunnen constateren dat er een behoorlijke wapper waait. Heerlijk, we hebben er geen weet van. Inmiddels zitten we een heerlijk kopje koffie te drinken en ga ik zometeen, als we in een lang recht stuk vaarwater zitten, lekker verder lezen in m’n Nicci French (in mijn stuurstoel, regelmatig om mij heen spiedend). Maar eerst laten wij ons bij de koffie de roomboterbanketletterstaaf die wij kregen van Rietje uitstekend smaken!

Half twaalf. Lorentzsluis bij Kornwerderzand. Na een rustige tocht over de Waddenzee arriveerden wij bij de sluizen van Kornwerd. Met een zeer laag staande zon recht van voren plokkeren we langzaam onder de bruggen door (de motorboten, een Sturiër en een Grand Banks, die ons voorbij scheurden en te hoog waren, lagen geduldig te wachten) en moeten op onze beurt ook wachten omdat er iets in de sluis ligt. Maar dat duurt niet lang en we kunnen als eersten erin. Oh ja, het logwieltje draait ook weer, na maanden is ie eindelijk losgeschoten!

Tien voor twee. Op weg in een rechte streep van Kornwerd naar Enkhuizen. De wind is aan het draaien van west naar pal zuid. De golven blijven, bij wijze van na-ijl-effect, van opzij binnenkomen en dat levert lekker gewobbel op. Het slingeren zal wel minder worden straks, ook al duurt het even. O, o, o, hadden we nu maar stabilisatoren, zoals Joke en Willem onder hun Laga hebben zitten!

Zeven uur saves. We zijn net terug van wandelen in Enkhuizen. Vanmiddag hebben we een lekkere borrel gedronken (vastmakertje) bij Joke en Willem. Heel gezellig. In no time waren we in Enkhuizen, te 15.30 uur om precies te zijn. De zee werd steeds rustiger en droeg dus bij aan een “voorspoedige vaart”. We liggen nu ongeveer op dezelfde plek als op de heenreis. Ik had van tevoren over de marifoon al aangekondigd dat wij toch echt een patatje moesten hebben vandaag. Aldus geschiedde. Joke en Willem hadden ook wel trek en we vonden na enig gezoek in een van de uitgestorven winkelstraten nog een patatzaakje waar we terecht konden. Moeilijk hoor, in deze tijd van het jaar! Voor een bescheiden bedrag aten wij ons buikje (meer dan) rond aan patat, gekookt ei, nasi-schijven, kaassouflé’s, kroketten en wat dies meer zij. Lekker en heel gezellig, maar ook zeer guur, dat geslenter door de natte, koude en verlaten straten van Enkhuizen.

Maar nu zijn we weer aan boord en gaan tv kijken. Hier doet ie het trouwens prima. Het lag dus toch aan de slechte dekking op Terschelling. Buiten is het ronduit koud en akelig en winderig. De wind steekt op. We zijn blij dat we binnen zijn in onze lekkere warme boot, want we hadden de kachel gewoon hoog laten staan, zie je, lekker warm. De waterkoker pruttelt voor de koffie enne, nou ja, afijn, …. einde bericht. Het was een fijne dag en dat was het. 

Geplaatst in Logboek | 2 reacties

Maandag, 1 januari 2018

West Terschelling 6

Kwart voor elf.  Laat opgestaan, nogal logisch.  Lekker gelezen in Nicci French. Terwijl we in bed lagen hoorden we regelmatig draaiende schroeven van vertrekkende boten. Dat maakt me onrustig. Dat moet ik zien. Kwart voor tien er dus toch maar uit. We zitten nu koffie te drinken en te computeren. Eindelijk ontvang ik een internetsignaal, geen post overigens. Fijn, geen nieuws is goed nieuws. Ik ben bang dat onze achterburen zometeen gaan vertrekken; één en al koortsachtige bedrijvigheid. Dat wordt wat zeg, van lagerwal ertussenuit knijpen zonder boegschroef. De zon schijnt heftig. De hemel is nagenoeg blauw met slechts hier en daar een klein wolkje. De wind staat nog aardig door. Ingeborg adviseert me nu al met mijn “ballen’ op het zwemplatform te gaan staan, voor het geval ze achter ons van wal steken. Even later is het zover. Willem komt ons helpen met afhouden. Hij geeft goede adviezen aan de schipper van dit lesjacht van de “Zeezeilers van Marken”, maar dat werkt natuurlijk niet als je zelf de wijsheid in pacht hebt. De man reageert ietwat eigenwijs naar mijn mening, in de trant van: laat die mensen nou zelf uitzoeken hoe ze dat moeten aanpakken met achterspring en dat soort dingen. Dat vind ik prima, maar doe dat liever ergens anders, waar geen kans op brokken kan ontstaan. Met een hoop motorgebrul en op het laatste nippertje bijsturen gaat het maar net goed, hij scheert rakelings langs de hoek van het zwemplatform. Pfff.

Kwart over één. In de verte zien we de “Her Ladyship” met Ger en Ria de haven verlaten. Zij durven het wel aan, hebben dan ook Stabilizers. Ja, dan durf ik ook wel. Tot ziens jongens, we komen elkaar vast nog wel eens tegen.

DSC_1383.jpg

Drie uur. We gaan met een dagje verlengen bij de havenmeester. Vandaag is dat een havenmeesteres. Om een uur of vier komen nicht Dinie en haar man bij ons aan boord om het schip te bekijken. Heel gezellig, maar de borrel gaan we bij Joke en Willem drinken, dan kunnen ze daar ook even kijken. Dat “even” blijkt uit te lopen tot tien uur saves. Het is bijzonder gezellig. We halen herinneringen op aan vroeger, familieleden worden besproken (alles in het goeie hoor, maar evengoed vertrouwelijk!) en het geestrijk vocht vloeit rijkelijk. Tering, daar moet ik toch eens mee ophouden. Gezellig is het zeker wel.

DSC_6044

DSC_6045

Aan alle leuke dingen komt een eind, ook aan dit gezellig samenzijn. Het was een fijne dag, geen spijt dat we nog even zijn gebleven. Morgen vertrekken we. De wind zal dan minder zijn. We moeten wel zorgen dat we dan in Enkhuizen liggen want voor woensdag  wordt zware noordwesterstorm verwacht. 

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen

Zondag, 31 december 2017

West Terschelling 5

Tien voor half twaalf. Oudjaarsdag. We komen net terug van koffiedrinken bij Joke en Willem. Laat opgestaan vanmorgen: pas om kwart voor tien kwamen we tussen de klamme lappen vandaan. Heerlijk liggen lezen in bed (Nicci French). Het was heerlijk knus in bed, vooral als je dat afzet tegen de loeiende wind (8 Beaufort!) die over de jachthaven blaast. Ik heb Ma gebeld. Die weet nu dat we hier misschien nog wel een week blijven liggen. Ze vindt het niet erg, zei ze. Komt goed uit, wij ook niet.

Twaalf uur. Ik kom net terug van de douche. Prima douches hebben ze hier, lekker heet. Kan eindelijk mijn ontbijtje eten. Dat hadden we vanmorgen laten staan want omdat we zo laat waren moesten we halsoverkop koffie drinken op de Laga. Het was een heel heen en weer geloop vanoggend. Ik zeg tegen Ingeborg dat we echt blij mogen zijn met onze kuiptent, die is echt een uitkomst bij dit weer. We stappen achter van of op het zwemplateau, door het deurtje de beschutte de kuip in of uit en eenmaal binnen is het leed meteen geleden. Als je buiten het seizoen gaat varen is een goede kuiptent een “must”.

DSC_1351

Twee uur. Even een update, iedereen zal het wel willen weten: ik heb het boek van Nicci French, Donderdagskinderen, uit. Nu ga ik aan de vrijdag beginnen, zie je. Het waait nog steeds als een dolle. We zitten binnen, maar voelen ons zeker niet opgesloten want als we willen kunnen we zo naar buiten, maar we willen niet.

DSC_1348

DSC_1350

DSC_1349

Een beetje benauwd is het soms wel, maar dat is makkelijk op te lossen door een ventilator open te zetten of een raampje “aan lij”. We luisteren naar de Radio Top 2000 die vandaag afloopt en kijken naar buiten. Stel je voor dat je in zo’n donkere bunker moet zitten, zo’n donker hol met kleine raampjes, waar je steeds moet gaan staan om naar buiten te kijken. Och, we herinneren ons dat nog levendig!

Half zeven. We hebben heerlijk gegeten. Een heel klein beetje boerenkool met ieder een halve rookworst, gisteren aangeschaft bij de Hema. We kopen voortaan alleen maar rookworst van de Hema. Ik ga nu het vulles wegbrengen. Eerst schoenen aandoen, dikke jas pakken, bril op en zorgen dat we niet op ons bek gaan op de gladde steigers. Gelukkig is het droog momenteel, dus redelijk te doen. Na het vulles wegbrengen schuifel ik terug naar de boot om de camera op te halen. Ik maak foto’s vanaf de Laga en vanaf de steiger en schuifel vervolgens weer over de steigers naar het hek aan het eind van de jachthaven, daar de kant op om plaatjes te schieten in de gevallen schemer van de jachthaven, vanaf het terras van hotel Skylge. Prachtig gezicht al die lichtjes.

 

DSC_1355

DSC_6004

DSC_1376

DSC_1358

DSC_1360

DSC_1369

Daarna is het tijd om met Joke en Willem gezellig de avond door te brengen in afwachting van de onafwendbare jaarwisseling. We gaan niet “Keezen” want dat hebben Joke en Willem de hele middag al zitten doen met hun kleindochter Femke, die met drie vriendinnen van de klipper waar ze op varen en die nu in de haven van West Terschelling ligt, langskwamen om opa en oma een bezoek te brengen. We kijken naar de optredens van Guido Weijers en Youp van ’t Hek. Youp wordt steeds grover op zijn oude dag, maar omdat ikzelf wat taalmoraal betreft ook niet helemaal “van smetten vrij” ben kan ik er wel om lachen. De oliebollen smaken ondertussen heerlijk. Joke heeft zichzelf weer eens overtroffen, maar ja, een mens kan maar een bepaalde hoeveelheid van die dingen naar binnen werken nietwaar; dat ligt van persoon tot persoon verschillend.

DSC_6007

Zie je wat op Willem z’n trui staat? Daar staat: “Het is pas stuk als Opa het niet kan maken”. Dat is letterlijk en figuurlijk op zijn lijf geschreven!

Als het zover is toasten we geestdriftig op het nieuwe jaar en stappen naar buiten om te genieten van het vuurwerk op en rond de haven. Er staat een stevige wind waardoor af en toe de veelvuldig afgestoken ernst-vuurpijlen gevaarlijk laag afdrijven over de jachten. Gelukkig gaat alles goed.

DSC_6024

DSC_6029

 

DSC_6009

Na een tijdje hebben we het wel gezien en drinken binnen nog wat Schipperbittertjes en Beerenburgers en dergelijke. Man, man wat een feest! Tegen tweeën houden we het voor gezien en gaat ieder lekker naar zijn eigen bedje toe. 2018 is begonnen, het zal mij benieuwen wat dit jaar allemaal gaat brengen. Bij mij begint een snood plannetje dat vanaf de aanschaf van ons schip ligt te sudderen, al vastere vormen aan te nemen. 

 

 

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen

Zaterdag, 30 december 2017

West Terschelling 4

Kwart voor negen. We zijn alweer op. Sinds we wakker liggen (een hele tijd reeds) regent het en fluit de wind door de haven. Het is bar en boos, donker en guur.

Buiten is het bijzonder onaangenaam toeven

maar in de boot is het knus,

dáárvoor doen we dit dus.

Ik heb desniettemin buiten snel

 de stekker van de feestverlichting erin gestoken

en ben toen halsoverkop 

de kajuit weer ingedoken.

Het is geen weer om afstanden te wandelen of te fietsen, tenminste: niet voor de doorsnee ongetrainde motorboter van enigszins gevorderde leeftijd, zelfs niet op een elektrieke klapfiets. Een klein eindje wandelen zou kunnen, goed ingepakt, maar daarbij is uiterste voorzichtigheid geboden op de spekgladde steigers. Afijn, de dag, ook deze, is begonnen.

Elf uur. Het is beestachtig buiten, de wind loeit om het huis en de ijskoude regen giert van de lucht. Poolomstandigheden. Alhoewel ik denk dat zelfs een ijsbeer het hier nog niet zo naar zijn zin zou hebben.  Ik heb daarnet op het kajuitdak de ventilatiekoker van de afzuiger dichtgedraaid; ik redde het maar net terug naar de kuip zonder ijspegels aan mijn neus te krijgen. Ingeborg zegt: zaten we nu maar thuis. Die heeft het duidelijk niet begrepen. Ik vraag: waarom moeten we thuiszitten? TV kijken zeker! Hier kunnen we tenminste geen TV kijken, wees blij! Zit je de hele dag thuis op je r..t TV te kijken! Hier kun je lekker de hele dag zitten lezen, op je r..t ook weliswaar, maar toch. Veel beter toch?! Hier kan Ingeborg niet tegenop (wie wel?). Op de radio die nog wel een beetje signaal doorgeeft zingt Denny Christiaan een vrolijke slager: “wij zijn twee vrienden, jij en ik”. Sluit goed aan op de huidige stemming. En het stormt! Het loeit eroverheen, uit het zuidoosten nog wel! Wel erg zielig voor al die mensen in die zeilboten, die zitten daar opeengepakt te tandakken in hun krappe kajuiten. Stel je voor dat het zo blijft een week lang. Je moet er niet aan denken; dan komen we eten tekort. Nou ja, we kunnen altijd bij Joke aankloppen, een geruststellende gedachte.

Eén uur. We gaan naar het dorp wandelen want het is nu droog. Het waait nog steeds hard maar het klaart iets op. We kunnen wel een broodje halen en een beetje uitwaaien, een luchtje scheppen als het ware. Het is opmerkelijk druk in het dorp, meer mensen komen op het idee. Ik heb mijn fototoestel niet meegenomen en daar heb ik spijt van. Ik moet mijn toevlucht nemen tot de HTC. De resultaten vallen mij nog mee. De sombere tonen zijn te wijten aan het chagrijnige karakter van de natuur.

IMAG0299

Ingeborg had geen zin om tegen de bult op te lopen

IMAG0301

IMAG0303

IMAG0305

IMAG0306

IMAG0314

IMAG0317

IMAG0316

Terug op de boot gaan we zitten lezen en naar de radio luisteren. Willem komt in de loop van de middag langs om te bezien hoe we de TV-ontvangst kunnen herstellen. We plakken met duct-tape de binnenantenne buiten naast de buitenantenne op de mast en leiden via de deursponningen de kabel naar het digitenne-kastje. Het mag niet baten. Ik bel met KPN maar die kunnen niks op afstand doen; ze zullen een nieuwe buitenantenne naar ons huisadres sturen. Willem haalt ondertussen een antenne-versterker van zijn boot, maar die werkt hier ook niet. We laten het maar zitten (weken later kom ik er achter dat ikzelf die antenne besteld had en voor mezelf ook eentje, die lag gewoon in het kastje onder de TV; ik wor hier zo moe van). We kunnen alleen NPO 3 een beetje ontvangen en daar is helemaal niks aan, want Matthijs van Nieuwkerk is op de buis; die vent is gewoon niet te ondertitelen. Het was een fijne dag.

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen