Zondag, 17 juni 2018

Dover 2

13.00 uur. Het was des morgens windstil, maar dat duurde niet lang. Morgen gaat het nog harder waaien. Voorzover we konden zien op Windfinder is dinsdag de geschiktste dag om over te steken.

DSC_9479

Het was hoog tijd dat ik weer eens wat ging schrijven. Ik lig negen dagen achter! De hele oggend hield ik me daar mee bezig. Drie kreeg ik erop. Een goed begin. We belden met Ma. Alles goed. Na de lunch ging ik douchen. Goeie douches hier. Er gebeurde niet veel op de haven. Weinig inkomend en uitgaand jachtenverkeer. We gaan een luchtje scheppen, kijken waar de supermarkt is.

16.00 uur. Langs het Wellington dok, aan de kant van de kliffen, liepen wij naar het centrum van Dover. De vierbaansweg is een doorgaans krankzinnig drukke weg. Die leidt uitsluitend van en naar de dokken waar de ferry’s aanleggen. Een en al vrachtwagens wat er langs ronkt. Via een voetgangerstunnel kom je in het centrum. We wandelden daar wat rond en maakten fotootjes.

DSC_9458

De weg naar de ferry-dokken op een zeldzaam moment

 

DSC_9457

Het Wellingtondok

DSC_9461

DSC_9463

DSC_9464

DSC_9467

DSC_9471

Er is een tamelijk nieuw winkelcentrum, niet te ver van het “Seafront” met een Marks & Spencer en een Foodhall. De M&S is stervensduur. De Foodhall ernaast daarentegen is de eerste supermarkt die we tegenkomen met enigszins redelijke prijzen. Daar gaan we morgen boodschappen doen. Aan het “Seafront” namen we een ijsje bij een jongeman met een klein bestelbusje, waarvan de motor permanent draaide om de ijsbakken koud te houden. Op een bankje aten we ons ijsje, kijkend naar een groep mensen van een zwemclub of zo op het kiezelstrand die daar zwemmers begeleidden die in de haven aan het trainen waren voor kanaaloversteken.

DSC_9473

DSC_9474

Op het bankje naast ons kwam een familie met jonge kinderen zitten die de meeuwen gingen voeren. Wegwezen dus. Via het doolhof van voetpaden geraakten wij aan het havenkantoor alwaar wij bijboekten. Mijn knieën  knikkeren van het lopen. Gauw zitten op de boot.

Half twaalf. Ingeborg ligt al in bed. De hele avond zitten schrijven, ik. In totaal nu vier stukjes gepubliceerd. Morgen blijven we ook hier. Nu naar bedje toe. Het was een fijne, gezapige dag. 

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen

Zaterdag, 16 juni 2018

Eastbourne – Dover

Dag

Datum Wind Weer

Zaterdag

16 juni 2018 ZW 4 – 6 Bf Eerst bewolkt, later zon

Vertrek

Aankomst Logstand

Motoruren

07.30 uur 15.10 uur 16.678 (45 NM) 3315,7 (7,4)

Ik werd vanmorgen wakker (net als gisteren) en dacht, kom, laat ik weer eens op de Windfinder kijken. De buurman was al aan het losgooien om de sluis van zeven uur te pakken. Hij vertelde gisteren dat ie van plan was over te steken naar Dieppe. Wij waren eigenlijk van plan hier een dag te blijven om boodschappen te doen en misschien andere leuke dingen. Maar ik herinnerde me tevens dat Windfinder al eerder had aangegeven dat de wind ging aantrekken de komende dagen. Ja hoor, vandaag zou het niet onverdeeld gunstig zijn om de sprong naar Dover te wagen, maar de komende dagen al helemaal niet. Gevoegd bij de straffe tarieven van deze haven deed dit ons besluiten een sluisje later “te pakken” en toch maar te vertrekken. God zegene de greep. Vandaar dat wij nu, kwart voor acht, met een vissersschip en twee Nederlandse zeiljachten in de bakboord kolk liggen terwijl de krakende steigers omlaag drijven.

DSC_9420

We hopen te profiteren van het dubbele tij: tot voorbij Dungeness hebben we de stroom mee en daarna wordt het slack maar als we daar zijn krijgen we de stroom nog een keer mee naar Dover. Na Dungeness gaat het wel harder waaien, da’s minder. We hopen dat de zon gaat schijnen.

DSC_9425

DSC_9429

DSC_9433

Kwart over acht. We zijn net buiten de havenhoofden van Eastbourne. De wind is zuidwest, 14 tot 16 knopen. Dat is een dikke 4 Beaufort. Dat klopt niet met Windfinder voor dit moment. Dat is wel een beetje jammer. Het begint nu al, het geschommel en geslinger. We hadden gehoopt op een vlak zeetje maar dat is ons dus niet gegund. Het wordt een taaie rit, denk ik, maar goed, we hebben de stabs nog niet ingeschakeld maar dat gaat wel gauw gebeuren denk ik. We maken regelmatig rollingen, waar je de rolling van krijgt, maar het is beter om jezelf daar een beetje aan te wennen mocht het straks erger worden. Dan weet je tenminste waarvoor je gaat stabiliseren. De twee zeiljachten liggen mee op koers naar Dover, die hebben hun zeilen als stabilisatoren, maar zullen op deze voordewindse koers evengoed flink rollen af en toe. Eerst maar eens een joggertje.

DSC_9436

DSC_9438

Tien voor half een. Dungeness dwars. We spreken windkracht 5 – 6 Beaufort uit west tot zuidwest, 21 tot 25 knopen. De vloedstroom begint nu pas een heel klein beetje mee te lopen, maar staat nog erg dwars op het schip volgens het peiltje op de plotter. Het is hier een heksenketel. De golven komen van alle kanten. De stabilisatoren heb ik een tijdje laten werken maar nu staan ze geparkeerd. We willen er zo gauw mogelijk doorheen. Linda belde ons terwijl ik met de hand de boot door de ellende rond Dungeness probeerde te sturen. De automaat  “kraakte” teveel. We hielden het kort dit keer want we zijn een beetje gespannen. Echt veel lol in fotograferen en filmen hebben we niet. Toch maar wat geprobeerd af en toe.

DSC_9440

DSC_9441

DSC_9442

Kwart over drie. Wat ons nou weer overkomen is, tjonge, jonge, jonge. Onvoorstelbaar. Dit hebben wij met dit schip nog niet meegemaakt! en lang leve de stabilisatoren! Jammer dat we onze “glorieuze entree” in Dover niet hebben kunnen filmen, daar was geen denken aan. Ik kan haast niet beschrijven hoe de zee vlak voor de haveningang, de “west entrance” tekeer ging. Verticale geisers ontstonden als gevolg van de vloedstroom die pas hier de beloofde 3 knopen snelheid bereikte en die botste met de betrekkelijk ondiepe vlakte die zich rond de haven van Dover uitstrekt. De autoriteiten lieten ons nog wachten ook, zo’n 300 meter voor de ingang. De boot werd op en neer gegooid, daar hielpen de stabilisatoren ook niets meer aan. Wonderlijk genoeg ging er niks stuk. Voor ons gevoel na een eeuw mochten we naar binnen en keerde de rust aan boord meteen terug, alhoewel we tot in de box in het Granville Dock nog op onze poten stonden na te trillen. Lache man. Wat een wilde rit was dat en wat een zeewaardig schip hebben wij, nu wij nog, zeewaardig bedoel ik. We liggen.

DSC_9451

DSC_9454

We konden in de haven de ingang naar de jachthavens niet vinden. Er lagen allerlei kraan- en andere werkschepen aan bakboord. De hele zooi is hier op de schop gegaan. Het hele jachthaven gebied wordt verbouwd en veranderd; het is nu een grote teringzooi. Een vent van een kraanschip zag ons zoeken naar de ingang en gidste ons via de marifoon naar het juiste gat.

Kwart over zes. De havenmeester vroeg een bijdrage van 35 pond. De wifi is hier nu voortreffelijk. Ik heb gewandeld om het havengebied van de kant af te verkennen. Er staan overal hekken en alles is afgesloten, je kunt niet meer de Prince of Wales pier op. Alleen via een kronkelig geconstrueerd voetgangerspad kun je het havenfront bereiken. Het gaat één grote, supermoderne jachthaven worden met een wandelpier van meer dan een mijl lang. Een nieuw sluisje naar het Wellington dok komt er en wat al niet meer. Voorlopig is het er niet fraai, niet leuk en dat gaat nog wel even duren vrees ik. We gaan nu eten en ik ben de televisie aan het opstarten.

De wind trok steeds meer aan, ver boven de verwachtingen voor vandaag. De rest van de avond bleef het flink waaien. Wij lazen, puzzelden en keken tv om tenslotte dodelijk vermoeid (ja, dat lezen gaat je niet in de koude kleren zitten) in bed te rollen. Het was een zenuwslopende, doch fijne dag.

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen

Vrijdag, 15 juni 2018

Chichester Harbour (Thorney Channel) – Eastbourne

Dag

Datum Wind Weer

Vrijdag

15 juni 2018 Uiteindelijk weinig! Uiteindelijk prachtig!

Vertrek

Aankomst Logstand

Motoruren

06.00 uur 13.30 uur 16.633 ( 49,4 NM) 3308,3 (8,4 uren)

Half zeven. Te 06.00 uur vertrokken uit het Thorney Channel in Chichester Harbour. Veel stroom mee naar buiten. Er stond genoeg plat water om rielekst over de Bar te hoppen. De zon zal opkomen, dat kunnen we zien. Er staat behoorlijk wat wind, meer dan voorspeld: 11 tot 13 knopen uit het Oosten, hopen dat het niet meer wordt. Het zou minder moeten zijn volgens Windfinder. Het zij zo. We koersen nu op de Boulder Street af. Nog vijf mijl te gaan. Daar kunnen we wat meer bakboord uit, onder de lij van het land, voor wat dat waard is hier rond Selsey Bill. Het schip begint al aardig te schommelen. De stroom mee valt tegen, slechts 0,3 knopen.

Het is kwart over zeven. De stabilisatoren moesten toch aan. Het werd te rommelig en te schommelig. De zee is onrustig ondanks de betrekkelijk geringe windkracht. Dat komt door Selsey Bill. Het gaat goed tot nu toe.

Half acht. Dwars van de Boulder Street boei. Nu pas. We zijn al anderhalf uur onderweg. De snelheid houdt niet over. Tisnietanders.

Acht uur. Ik zit tegen de schittering van de opkomende zon op het wateroppervlak in te kijken. Ik doe mijn zonnebril op. Dat is nu echt wel nodig. We varen recht naar het oosten. De zee is weer rustig voorbij Selsey Bill. De Stabs zijn inmiddels weer geparkeerd. We varen 7 knopen over de grond. We worstelen met de vraag of we naar Eastbourne zullen doorvaren of niet. Je weet nooit precies wat de wind gaat doen.

Negen uur. De plannen zijn gewijzigd: we gaan toch richting Beachy Head en dan de hoek om naar Eastbourne, want we zagen de weerberichten van de BBC op tv, die het steeds maar hadden over lichte winden in het zuiden van Engeland vandaag. We nemen de gok. Als we mazzel hebben en we kunnen deze snelheid (minimaal 7 tot 8 knopen) volhouden, dan blijft de stroom mee staan tot voorbij Beachy Head en daar krijgen we nog een keer de stroom mee; het beroemde dubbele tij tot aan Dover. Dover doen we dus niet, dat gaat te ver.

Tien voor half elf. Onze positie is dwars van de windfarm die hier op zee verrezen is de laatste jaren. Daarvan staat niets op de kaart. Beachy Head is al vaag te zien vooruit. Het is nog twintig mijl varen.

DSC_9392

De snelheid blijft mooi hoog: plm. 8 knopen en de wind is ingekakt naar 2 tot 1 Beaufort. Hoe mooi wil je het hebben?! Volkomen windstilte willen wij. De zee zakt ook meteen in elkaar en dat moeten we ook hebben. Jammer voor de zeilers. Het deint wel, soms behoorlijk ook, maar het is nog steeds goed te doen zonder stabs. Er zit geen regelmatig systeem in, je blijft niet rollen. We zitten een beetje te lezen en te puzzelen en nu krijgen we een bakje koffie.

Kwart voor een. Beachy Head dwars aan bakboord. Even fotootje maken hoor. Nog steeds stroom mee. We ronden de kaap vrij krap voor ons gevoel.

DSC_9403

DSC_9399

DSC_9404

DSC_9410

DSC_9412

DSC_9416

In de voorhaven van Eastbourne bij hoogwater

Half drie. We liggen al een kwartiertje in Eastbourne in onze box van 15 meter lang, met een “vinger” van 15 meter dus tamelijk riant kan ik wel zeggen. Je moet hier door een sluis die 24 uur per etmaal wordt bediend. Je kunt ook altijd erin of eruit, ongeacht het tij. De aanloop in de voorhaven wordt wel smaller bij laag water. Er zijn twee kolken die beurtelings gebruikt worden. Je maakt in de sluis vast aan een lange steiger  die mee op en neer gaat. Heel makkelijk dus. De havenofficials komen bij je boot in de sluis om de gegevens op te nemen en een box toe te wijzen, ook heel slim. Je bent dan geregistreerd en je komt er niet uit zonder te betalen, maar dat willen we ook niet, toch? Het is een haven die omringd wordt door zogenaamd fraai vormgegeven flatgebouwen en een kade. Men heeft hier veel moeite gedaan om iets fraais uit de grond te stampen. Mijn inziens is dat niet helemaal gelukt. Je ligt wel veilig, achter slot en grendel en totaal beschut. We liggen perfect. Nu moeten we even naar het havenkantoor om te betalen. Maar eerst een glas water uit een blikje.

DSC_9419

We zien hier opeens veel Nederlanders. Dat begon al in Cowes. Kijk, daar komt er weer eentje, die gaat naast ons liggen.

We kwamen terug van het havenkantoor waar we voor onze riante plek een riante prijs moesten betalen: 43 pond. Tsjakka. Maar dan is wel alles inbegrepen: stroom, water en sanitaire voorzieningen en die zijn fantastisch hier.

Negen uur saves. Des middags gewandeld naar het winkelcentrum vlakbij de haven en even gespioneerd in de supermarkt, de Asda. Dat is echt een heel grote supermarkt en ook heel duur. Engeland is duur. Ik kan er niet over uit. Ben benieuwd hoe dat gaat na de Brexit. Morgen gaan we boodschappen doen. Onze laatste Engelse munten uitgeven. We houden er rekening mee dat we hier nog een dag (moeten) blijven liggen. 

IMAG0385

We nemen ook nog even een kijkje op de sluis.

IMAG0394

IMAG0393

IMAG0395

Ik kreeg weer pijn in mijn beentjes van het lopen. Dat was niet fijn. We zitten nu Portugal – Spanje te kijken met een lekker glaasje whisky (ik) en een glaasje water (Ingeborg).

Tien voor half twaalf. We gaan naar bed, lezend in slaap vallen. Fantastische voetbalwedstrijd was dat. Die Ronald Cristiano is me er eentje, zeg! Het was een fijne dag.

DSC_9417

DSC_9418

 

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen

Donderdag, 14 juni 2018

West Cowes  – Chichester Harbour (Thorney Channel)

Dag

Datum Wind Weer

Donderdag

14 juni 2018 ZO, later ZW 5 – 6 Bf Regen, zwaar bewolkt, later zon

Vertrek

Aankomst Logstand

Motoruren

08.00 uur 13.30 uur 16.583 (25 NM) 3299,9 (4,4 uren)

Tien over acht. We zijn tien minuten geleden vertrokken van onze ligplaats bij Shephard’s Wharf Marina, na vier overnachtingen (niet alleen de rivier loopt regelmatig leeg, je portemonnee ook, maar ik klaag niet: we hebben genoten – “we love boatlife”).

DSC_9357

Bye bye, Cowes!

De wind is inmiddels alweer aangetrokken tot 4 en af en toe 5 beaufort uit het zuiden. De zee is hier vlak want we varen aan de hoge wal de Solent op, in de lij van Wight. De nieuwe “breakwater” ligt achter ons. Dat was trouwens een verrassing die stenen dijk. Negen jaar geleden was die er nog niet. Het is guur en lelijk buiten (nasty weather). Vanmiddag zal de wind afnemen volgens de verwachtingen. We zijn weer op weg. Ingeborg is buiten de boel aan het redderen. Met een uurtje of twee, drie zijn we bij de “bar”, de drempel voor de ingang van de binnenwateren van Chichester Harbour. Chichester Harbour is de verzamelnaam van  al die zee-armen en watertjes die je daar aantreft en voor het grootste deel met laagwater droogvallen. Over die bar gaan we heen en dan meteen rechts uit de flank ankeren in het oppertje van Easthead, aan de rand van de vaargeul. Ruim dertig jaar geleden hebben we daar ook gelegen, samen met de Wervelwind van Aad en Coby en hun kinderen. Onze zoon en dochter waren toen respectievelijk 8 en 10 jaar oud (plusminus). Dat waren nog eens tijden. Nostalgie! De verwachting is dat morgen de winden minder worden, zodat we naar Brighton kunnen.

De knopenteller zit weer eens vast onder het schip. Benieuwd of ie straks nog losschiet. Afijn, zo blijft het aantal getelde mijlen op de klok beperkt (jong gebruikt schip, weinig mijlen op de teller!). Tot onze verbazing zien we luchtkussenvaartuigen langs scheuren. Ik dacht dat die allemaal afgeschaft waren!

DSC_9368

Half tien. Het weer is aanzienlijk verslechterd. We zitten nu in windkracht 5 met uitschieters naar 6. Het regent en het zicht is slecht geworden. Dat is niet zo fijn, maar niks aan te doen.

Kwart over tien. We naderen de Bar van Chichester Harbour. Het wordt grimmig. De wind is zuid tot zuidoost, meest 6 beaufort met een grote strijklengte. De golven bouwen angstwekkend hoog op. De stabilisatoren staan als een gek te pompen en te rollen, nou ja, alleen rollen dan. Ingeborg dreigt: waag het niet om ze uit te doen, hoor!! Alsof ik dat zou willen! Het regent af en toe nog. Het is uitermate spannend. Eigenlijk niet verstandig om te doen. We dachten op een gegeven moment we gaan Portsmouth in, maar hebben dat niet gedaan en nu kunnen we niet meer terug. Ik hoop maar dat de grondzeeën bij de Bar niet te erg zijn. Ik sta aan het roer peuken te schijten en Ingeborg staat het huilen nader dan het lachen. Van filmen en fotograferen kan geen sprake meer zijn. Achter de Bar ziet het er een stuk rustiger uit. Waren we daar maar alvast.

Tien uur. We maakten ons druk om niks. Het schip deed het fantastisch en bleef goed bestuurbaar, ondanks de grote roeruitslagen die nodig waren. Het is alleen wennen aan de onverwachte en schokkerige bewegingen die door deze rare zeeën worden veroorzaakt.

DSC_9375

Bij het eerste baken hadden we de narigheid eigenlijk alweer achter de rug

DSC_9376

Op de ondiepten naast de geul stonden rare zeeën

Kwart voor elf. We are over the moon! We hebben het anker laten vallen in een bocht naast de vaargeul achter Easthead, naast een groen jachtenboeitje. De stront waait van de dijken. Ik kreeg nauwelijks de rits dicht van de kuiptentdeur, zoveel druk van de wind stond erop. We liggen als een huis achter ons domme poolanker, aan 30 meter ketting. Voor ons ligt nog een jacht voor anker en aan bakboord, dicht bij het strand staat een kimkieler droog. Het water is opkomend. Als de windrichting zo blijft en de wind niet sterker wordt is het hier wel uit te houden. Alle leed is weer geleden, we gaan een lekker bakkie koffie drinken, hebben we wel verdiend. Tis dat ze het niet lusten, anders hadden we de stabs ook koffie gegeven.

DSC_9377

DSC_9378

13.00 uur. Ankerop bij Easthead. Deze plek was niet “tenable’, niet houdbaar omdat de wind iets draaide en het opkomende water dat met grote kracht rond Easthead naar binnen stroomde zeer onrustig werd. Niet te doen. Dat viel tegen. Weg nostalgie. Geen nood. We hadden verderop een jacht zien liggen achter een eilandje, Pilsey genaamd, in het Thorney Channel. Die lag volkomen stil achter zijn anker. Daar gaan wij ook kijken.

Vijf over half vier. Tijd voor een potje bier. We liggen voor anker halverwege Thorney Channel in de richting van Topsham geloof ik dat het heet. Tegenover West Thorney op Thorney Island, liggen een heleboel boten aan moorings midden in de vaargeul, dat zie je ook bij Itchenor. Je kunt er mooi tussendoor varen, dat wel. We zijn gewoon naast de buitenste boot op ons eigen anker gaan liggen, in de hoop dat we bij laag water niet vast komen te zitten. Volgens mij moet het lukken. Je ligt hier helemaal beschut bij alle omstandigheden. Het is hier fantasties. De boel begint al droog te vallen aan bak- en stuurboord. De wereld zal wel een stuk kleiner worden denk ik. Het waait nog steeds pittig, maar het water is vlak en we liggen als een huis.

Kwart over zes. Ingeborg maakt eten. We hebben de hele middag zitten lezen en puzzelen (what’s new?). Prachtig weer is het in feite. De zon heeft de hele tijd geschenen, terwijl het hard bleef waaien. We liggen perfect beschut. Het is nu laagwater, denk ik. De modderbanken komen akelig dichtbij maar we raken (nog) niks. Kleine witte, reigerachtige (ibissen?) vogels lopen fanatiek te foerageren in de stroompjes. 

DSC_9382

DSC_9384

DSC_9387

DSC_9390

We hebben uitgerekend dat we morgenoggend het beste om vijf uur, half zes zouden moeten vertrekken om dan met afgaand tij over de Bar te wippen en vervolgens met volle stroom mee langs de Boulder Street boei over de Looe naar Brighton te scheuren. Dat is veertig mijl. Moet te doen zijn binnen een uur of zes. Het gaat wel waaien tegen de tijd dat we bij Brighton aankomen. Maar na vandaag hebben we er alle vertrouwen in dat we dat aankunnen met onze vriendjes achter onder de boot. Zonder de MagnusMasters hadden we waarschijnlijk in de problemen gekomen in de grondzeeën vóór de Bar. Kijk, je wordt wel door elkaar geschud en soms twijfel je, maar zodra de rotoren door de waterbewegingen kans zien een verschil te maken, doen ze het ook. Dat merk je wel degelijk en het geeft vertrouwen.

Half twaalf. We gaan naar bed. Ik zet de wekker van de GSM op zes uur, vijf uur Nederlandse tijd. Mooie tijd om te vertrekken. De vloedstroom giert naar binnen momenteel. Het gorgelt rond de boot. Hele avond tv gekeken omdat buiten steeds minder te zien was. Dit was een pisbroekerige, maar niettemin tevens een fijne, stabiele dag. PS. De knopenteller is losgeschoten.

Geplaatst in Logboek | 2 reacties

Woensdag, 13 juni 2018

Woensdag, 13 juni 2018

West Cowes 4

Tien voor elf. Nog steeds in Cowes, we blijven liggen ook vandaag, morgen ook want het gaat waaien. Ingeborg vindt het heerlijk, ik ook. We hoeven nergens heen, geen haast. Het is een beetje duur, maar ach. Ik heb vannag niet zo lang geslapen; tot kwart voor vijf. Liggen lezen. Kwart voor zeven eruit. Niet geschreven, weer niet, totaal geen zin in. Ik weet niks om over te schrijven. Toen ben ik maar begonnen in de machinekamer . Naar m’n impellertje kijken. Maar wat ik wel had gedacht, gaf dat allemaal problemen. Ik was vergeten hoe het zat met het stoppen van het terugvloeien van het koelwater uit de motor als ik dat zwarte slangetje dat voor het pompdekseltje langs loopt weghaalde. Ik bleef emmers water opvangen en het stopte maar niet! Gek werd ik ervan. Radeloos belde ik zwager Willem en liet hem ter gedachtenbepaling een foto zien die ik met de GSM gemaakt had.

IMAG0384

Die zwarte slang moet eraf anders kan ik het deksel er niet af krijgen

Willem lachte zich kapot en zei dat ik de afsluiter op de slang die vanaf het koelsysteem naar de schroefas loopt ook moest afsluiten, want dat gebeuren zit onder de waterlijn en blijft maar buitenwater ophoesten. Godver. Oh ja en je zou ook een doppie op de inlaat op de motor kunnen zetten! Op dat moment herinnerde ik me pas weer dat in een hoekje op de motorfundatie, tegen de dieseltank aan, zo’n dop klaarstaat voor dit doel. Dat had ik vorig jaar al gebruikt, zo’n zwarte plastic dop van een stoel- of tafelpoot die perfect op de inlaat past.

DSC_9478

Kijk, daar staat ie. Al die tijd al.

Ik had mezelf een hoop ellende kunnen besparen. Het is moeilijk: nadenken en dingen herinneren. Onthouden, dat is eigenlijk het voornaamste. Je kan wel nadenken maar als je niet meer weet waarover je moet nadenken dan helpt nadenken niet. Afijn ik heb geprobeerd de impeller eruit te trekken maar dat lukte niet. Ik was bang dat ik hem stuk zou trekken en hij zag er nog goed uit als ik zo met een lampje aan weerskanten van de schoepjes keek, geen scheurtjes of zo. Dit is natuurlijk geen sluitende benadering maar ik besloot het er nog maar wat uurtjes op te wagen met hem. Hop, dekseltje er weer op, slangen aangesloten, luchtfilter erop, afsluiters open en klaar is Willem. Vetpotje bijgevuld, halve liter olie in het carter erbij. Daar ben je dan toch nog wel zo’n drie uur mee bezig. Het houdt je van de straat, zullen we maar zeggen.

De Laga ligt in Maasholm voor (spud)paal op dezelfde plek waar wij met hen ook waren in 2016. Joke en Willem hebben het reuze naar hun zin. Het waait er hard momenteel, dat wel.

Ik vergat gisteren te vermelden dat we verschrikkelijk bericht kregen van de watersportvereniging: Cor Groot, een zeer gewaardeerd lid met wie wij altijd een heel goed contact hadden, is plotseling overleden. Dit kwam werkelijk als een grote schok. Nauwelijks te bevatten. Wij wensen zijn familie heel veel sterkte bij het dragen van dit verlies. Cor was maar drie dagen ouder dan ik. Het geeft te denken.

Twaalf uur. We beleven niks. De haven loopt langzaam maar zeker leeg. De rijpe zeilersclub vertrekt, terug naar Hayling Island, 15 mijl hiervandaan in Chichester. Daar gaan wij morgen naartoe, met harde wind op de kont, lekker ankeren en de dag daarna naar Brighton. We zien het wel.

Half vijf. Wat we nou allemaal weer meegemaakt hebben! We zijn wezen fietsen. Eerst het stadje in, op zoek naar een postzegel. Dat levert allerlei avonturen op. Eerst op het havenkantoor vragen of zij er eentje hebben, niet dus. Waar is het postkantoor dan? Er is geen postkantoor meer in Cowes, ja, een eind buiten de stad. Maar de mevrouw van de Harbour Commission, het hoofdkantoor van de jachthavens hier (ze vallen kennelijk allemaal onder één organisatie), vlakbij de snelle ferry naar Southampton heeft misschien wel een postzegel. Wij daarheen. De mevrouw van de Harbour Commission wilde net weggaan. Zij had geen possegels, maar ze wees ons een souvenierwinkel waar ze kaarten verkochten en dus ook possegels. We konden het niet vinden en onderweg in de High Street kwamen we de mevrouw weer tegen en die wees weer, kijk daar, die winkel! Verdomd, nu zagen we hem. De mevrouw in de winkel was heel aardig en verkocht ons een possegel. Er ging 1 pond en 17 pence op de enveloppe. Waar is de brievenbus? Die staat bij Sainsbury’s. Wij daarheen. Zien geen brievenbus. Ik naar binnen. Waar is de brievenbus. De jongen wijst door het raam, kijk daar! Staat Ingeborg te lachen naast een dikke rode zuil uit de tijd van Koningin Victoria. O, die! Ik dacht dat het een ouderwetse kaapstander was.

Eindelijk konden we op weg, naar de pont om naar het Osborne House in East Cowes te fietsen. Mooie pont. We namen een retourtje.

DSC_9327

DSC_9331

Het is geen fietsen, hier in Engeland. Je wordt voortdurend aangevallen door auto’s, zelfs als je gewoon links blijft rijden want dat is hier normaal. Dat lukte mij wonderwel, op een enkele keer na. Osborne House is eigenlijk een paleis dat in de negentiende eeuw is gebouwd voor Koningin Victoria, met een enorm park eromheen en uitzicht op de Solent. Dit was haar meest geliefde woonplek. Ze had meerdere. Wij dat terrein op en we vonden al dat er zo weinig fietsers waren, we waren de enigen zelfs op die paden van dat enorme park naar dat huis toe. Wel veel wandelaars en veel mensen die op de gazons zaten. Heel veel oude mensen en gezinnen met kinderen. Het parkeerterrein stond vol met auto’s en tientallen bussen. We komen bij dat huis, ik maak één foto ervan en ik wilde net een foto maken van een boom toen er een officieel uitziende man op een fiets uit het struweel tevoorschijn schoot die ons vermanend toesprak.

DSC_9333

We mochten helemaal niet met een fiets het park in en we hadden eerst moeten betalen bij het visitor’s centre. Ingeborg protesteerde nog zachtjes dat we nergens borden of wegwijzers hadden gezien waar deze informatie op stond. Hij maakte ons op geringschattende en verwijtende toon duidelijk dat je in dit land voor dit soort dingen gewoon moet betalen, hoor! Nou eh, sorry hoor, sorry! We gaan al, naar het visitors centre. We mochten bij gods gratie nog wel terugfietsen in plaats van lopen, want dat had ik niet gered. Als we maar voorzichtig waren en geen kinderen en ouden van dagen overhoop reden. Wij naar dat visitors centre, helemaal verscholen achter op het parkeerterrein. Nergens een verwijzing waar je moet betalen. Daar stond een bord met tarieven. Ik kon mijn ogen niet geloven, Ingeborg ook niet en zij is echt geen krent, ik wel. Daar stond een bedrag op, daar kon je in Frankrijk twee dagen van kamperen: 19 pond! Per persoon! Voor toegang tot het park en om het huis van binnen te bekijken. Volledig van de pot gerukt. De Engelsen vinden het kennelijk normaal want het was stervensdruk. Hier wordt geld verdiend. Het park ziet er dan ook perfect onderhouden uit, dat dan weer wel. Gingen we niet doen.

DSC_9335

De Medina rivier vanaf East Cowes gezien.

Een eindje verderop vonden we de St. Meredith Church. Een kerkje met fundamenten uit de 10e eeuw of zo, dat in de negentiende eeuw het huiskerkje was van Koningin Victoria en haar entourage. Mooi kerkje, heel pittoresk. Binnen was een mevrouw die ons ongevraagd een rondleiding met uitleg gaf, waarvan we de helft niet verstonden. Ze draaide het af als een bandje. Wat fotootjes gemaakt.

DSC_9337

DSC_9339

De privé-ingang van Victoria

DSC_9345

DSC_9351

Via een andere weg terug door een minder luxe gedeelte van East Cowes. Vroeger deden we dit allemaal lopend. Niet meer voor te stellen. Toen we bij de pont kwamen bleek die tijdelijk uit de vaart te zijn genomen. Godver, moeten we dan zwemmend oversteken? Nee, er kwam een werkman op ons af en verwees ons naar een bootje honderd meter verderop, dat in dit soort gevallen werd ingezet. De veerman hielp Ingeborg met het aan boord tillen van haar elektrische klapfiets. Ik kon het nog net zelf. Het stroomde als een gek. Aan de overkant moesten we ons een weg banen door een hele horde schoolkinderen in uniform die naar huis gingen, ook aan de overkant.

DSC_9354

DSC_9355

Ons schip is een klein beetje te zien

Terug op de boot gingen de fietsjes meteen, hop, de kelder in. En nu nemen we en karantere tres en een biertje (Carling, 4%, kan geen kwaad). De haven is nu praktisch leeg.

Kwart over vijf. Er kwam een grote zeilboot van de UKSA (United Kingdom Sailing Association) met zes kerels aan boord vanaf de Solent zeilend naar binnen. Hij wilde op grootzeil tegenstrooms en voordewind (!) aanleggen. Er was wel ruimte vóór ons aan de steiger, maar evengoed ging dat mis natuurlijk. Hij kwam recht op ons af en Ingeborg en ik en de bemanning van het schip konden hem niet voldoende afhouden om te voorkomen dat ie onze reling schampte. Ik schold de schipper stijf in zijn eigen taal anders komt het niet over. Ja, but I have no engine! Kan me niet verdommen, je hebt hier dan evengoed niks te zoeken in de buurt van andere boten! Dan ga je voor anker of verzoekt om assistentie! Fuck off and don’t come back! Even later lukte het hem wel bij de buren en liet vervolgens voor de lol zijn grootzeil een kwartier omhoogstaan, met de giek dwars, de lul. De schade bleef gelukkig beperkt tot een kras van een halve meter op de reling, die er met polijstwerk vermoedelijk wel uit te krijgen is. Hier zitten wij niet op te wachten, op dit soort dingen. 

Vijf over twaalf. Het is nu donderdag, 14 juni. We gaan naar bed. De hele avond tv gekeken. Het is rustig weer, donker, alles dichtgedaan. Bedtijd. Het was een enerverende dag.

Geplaatst in Logboek | 2 reacties

Dinsdag, 12 juni 2018

West Cowes 3

De zon schijnt. De wind waait. Noordoost. Of Noord? We liggen nog steeds in Cowes bij Shepards Wharf. Niets te melden.

Half elf. Zijn terug van wandelen. Twee uur weggeweest. Lekker zitten op bankjes op de boulevard, hangen over relingen en kijken naar het watergebeuren. Heel langzaam door de straten, huizen kijken bij makelaars (duur hier), veerponten kijken, de containerschepen van en naar Southampton voorbij zien schuiven. Lekker hoor.

DSC_9322

DSC_9326

Terug op de boot koffie en computeren zonder een vinger uit te steken naar het werk voor de website dat zich maar blijft opstapelen. Geen zin in. Gadver.

DSC_9319

DSC_9321

Kwart over één. Bargain Hunt op tv. Dat kennen we. We blijven hier nog een dag. Mooi weer. We gaan vandaag niet naar Chichester. Veel wind de komende dagen. Waarschijnlijk van hier naar Brighton en dan Dover en bij Dover over (vanwege de rooie diesel).

Kwart voor acht saves. We zitten naar een programma te kijken van een bejaard acteursechtpaar (Prunella Scales, nu 83 jaar, die Sybil speelde, de echtgenote van Basil Fawlty (John Cleese) in de klassieke serie Fawlty Towers, en Timothy West (81), ook een zeer beroemde acteur). Zij varen op een forse Grand Banks door het Götha-kanaal in Zweden. Taaie rakkers. Leuk om te zien. Wat zij kunnen, kunnen wij ook (denk ik).

Ondertussen grijpt zich een soort van Pot Luck plaats op de steiger achter ons, ook met allemaal taaie oude rakkers! Gisteren liep de haven vol met een heleboel (moderne) polyester zeiljachten, groot en klein. Die bleken  allemaal bemand te zijn door bejaarde echtparen die de houdbaarheidsdatum verre zijn overstegen. Geweldig! En nu verzamelen die zich allemaal met meegebrachte etenswaren en vooral drinkwaren van allerlei soort en hebben de grootste lol. Die worden vast allemaal lazarus straks. Van één van hen vernam ik dat ze allemaal lid zijn van Hayling Island Sailing Club, gevestigd op het gelijknamige eiland in het Chichester gebied. Dit doen ze vier keer per jaar. Gezellig hoor.

Mijn zegsman vroeg of onze boot een Elling was. Ik heb hem uit de droom geholpen. Lache man. Deze dag was weer eens wat anders. We hebben de senioren niet dronken zien worden want ze gingen uit eten, bodempje leggen. En ze deden heel stil toen ze thuiskwamen.

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen

Maandag, 11 juni 2018

West Cowes 2

Tien over half acht. Over twintig minuten gaat de supermarkt open volgens Ingeborg en dan gaan we boodschappen doen want we hebben niks meer. Tis droog en het regent niet, het is niet zo mooi als gisteren. Ik merk nu dat ik verkeerd zit met de timing, want dat zei ik gisteren ook al maar dat klopte toen niet. Nu klopt het wel.

Ik kom helemaal niet meer aan schrijven toe. Het is kwart over acht, hoog tijd om boodschappen te doen, straks is Sainsbury’s leeg. Er komt een enorm cruiseschip op de Solent in beeld, de Aida Huppeldepup, met vrolijke schilderingen op de romp. Bijna dagelijks komt zo’n bakbeest naar Southampton, soms wel twee per dag. Gisteren zagen we de Queen Elizabeth II, die is nog groter.

DSC_9305

De Queen Elizabeth II

Het is niet erg druk op de haven. Het is nog vroeg, natuurlijk. Voor de Ennelsen is het pas kwart over zeven. Ik heb de houten steel van de dekzwabber gelijmd met polymax. Misschien werkt dat (natuurlijk werkt dat niet, daar kwam ik later helemaal zelf op: ik heb hem met drie slangklemmen en een beschermende hoes van doek en ducttape ingepakt).

DSC_9475

Mooi hè? Zelf bedacht. Ben er nogal trots op.

Ik moet ook nog een impeller kopen want ik zit bijna aan de 3300 uur, het moment waarop ik had gedacht het ding te vervangen. Volgens zwager Willem hoeft dat helemaal niet. Alleen controleren of er geen scheurtjes in zitten is voldoende. Ik ga toch kijken of ik ergens zo’n ding kan scoren want ik moet sowieso een nieuwe reserve hebben. En olie moet ik hebben. Tenslotte alvast het karretje gepakt voor de boodschappen.

Tien uur. We blijven nog maar een dag vandaag. De boodschappen zijn binnen. Na wat omzwervingen kwamen we ook even bij Joliffe terecht, een Ships Chandler in de High street. We waren er al een paar keer langs gelopen. Misschien had die een impeller. Twee saggerijnige en weinig servicegevoelige kerels wezen me waar ik moest wezen. Er hingen nog twee exemplaren in vieze stoffige kartonnetjes met plastic er omheen. Die hingen daar natuurlijk al een jaar of twintig (in Cowes vervangt niemand zelf zijn impeller; de monteur neemt hem mee in zijn tas). De ene impeller was een echte Jabsco en de andere een “nepper”.  Voor de echte Jabsco moest 40 pond worden neergeteld en voor de “nepper” 30 pond! Nog in geen 70 jaar! Zijn ze knetter geworden? Bij George Kniest of Dekker Watersport kan je die dingen voor 19.95 euro krijgen. Dat had ik natuurlijk moeten doen. Ga ik ook doen. Wegwezen hier. Ik ga mijn dinges wel eerst controleren. Waarschijnlijk is ie nog goed.

Ingeborg staat op steiger een wasje te soppen. Er gebeurt verder niks. Ik doe de bezemsteel en we gaan straks de boot afspuiten, de meeuwenschijt en het zout eraf. Het wordt nog warmer vandaag. Het is hier prettig toeven. Relaxte mensen, die Ennelsen.

Vier uur. We hebben de boot afgespoeld en gelezen. We doen helemaal niks, ik heb dus niks te vertellen, heel vervelend eigenlijk. Het is erg druk geworden vanmiddag met boten die hier zijn komen liggen, vooral aan de binnenkant van onze steiger. Het is gedaan met de rust, maar wel gezelliger natuurlijk. Af en toe m’n Engels ophalen en bijspijkeren.

Half zes. We zijn een uurtje weggeweest met het bootje. De Medina rivier op. Ik wilde een pint pakken in de Folly Inn maar de Folly Inn is gehalveerd. Alleen het gedeelte met Inn stond er nog en de tent was gesloten. Terug hadden we stroom tegen. Toch redden we het met één volle tank.

DSC_9307

DSC_9309

Deze kettingpont noemen ze de floating bridge

DSC_9316

DSC_9310 (1)

Niks Folly, gewoon Inn

DSC_9317

Dan maar weer terug.

DSC_9321

Bij de Fuel Berth informeerde ik naar de prijs van de diesel. Die is 79 pence per liter. Lekker goedkoop maar hartstikke rood. De pompbediende vertelde dat je in Engeland alleen maar rooie kan krijgen. Dat wist ik eigenlijk wel, maar had daar niet bij stilgestaan. Afhankelijk waar je het voor gebruikt betaal je volgens een bepaalde staffel btw. Dat kan hoog en laag zijn. Ik had in Cherbourg de tanks helemaal moeten optoppen, verdomme. Terug op de boot kijk ik op internet naar de discussies over de controles in Nederland en België. Die zijn weinig hoopgevend, die discussies. Ik ga dat risico niet lopen. Dat betekent dat we waarschijnlijk, nee, vrijwel zeker, niet naar Londen gaan maar vanaf Dover oversteken zodat we de rap leger wordende tanks kunnen vullen met dure witte diesel. Tisnietanders. We gaan pannekoekjes eten met bruine suiker en stroop, zoals het hoort. Ik ken mensen die pannenkoeken bakken met allerlei ingrediënten die op pizza’s thuishoren; die willen tegelijkertijd pannenkoek en pizza eten, kunnen niet kiezen.

Kwart voor elf. Hebben zitten lezen en in slaap vallen. We gaan naar bed. This was a nice day, this one. 

Geplaatst in Logboek | Een reactie plaatsen